Tag: Fiat

300. Pożegnanie i powitanie – Nowy nabytek 1:1

300 wpisów na blogu 2b

I chociaż nie będzie to wpis o modelikach, starałem się aby taki był. 

Zaraz, ale jak to się stało, że poprzedni wpis miał jeszcze niedawno numer 298, a teraz wypada „jubileusz” ? Otóż nadarzyła się okazja szczególna, warta „uwiecznienia” na blogu, a skoro się nadarzyła, to dobrze byłoby, aby wpis z tej okazji miał okrągły „jubileuszowy” numer. Ale jak to zrobić ? Początkowo, miałem zamiar dodać jeden „szybki” wpis np. reklamujący „odrodzoną” po raz kolejny „modelikową” giełdę. Później przypomniałem sobie jednak, że kiedy zakładałem „nowy” blog (pod tym adresem), na samym początku zamieściłem na nim krótki wpis „Witam w nowym miejscu”. Wpis ten nie został za-numerowany,  bo „stary” blog, z którego treści zostały przeniesione tutaj później, jeszcze istniał. Po migracji „powitalny” wpis nie dostał jakoś numeru, bo znajdował się miedzy ostatnimi wpisami jeszcze ze „starego” bloga.

Olśniło mnie więc i nadałem „powitalnemu” wpisowi na WordPress zgodny z kolejnością numer, bo przecież bloga miniauto-43 (założonego jeszcze na Onet.pl) od prawie 2 lat już nie ma. Następujące po nim wpisy prze-numerowałem i tym sposobem mamy oto kolejny „okrągły jubileusz”

Ale do rzeczy:

Dobrych kilka lat temu zacząłem rozglądać się po rynku motoryzacyjnym i powoli przymierzać się do ewentualnej zmiany auta. Doszedłem do wniosku, że córka dorasta, pies się starzeje i duży rodzinny samochód nie będzie nam już potrzebny. Moje zainteresowanie wzbudził mały Volkswagen Up! W trakcie noworocznej wyprzedaży rocznika wybrałem się do salonu, gdzie obejrzałem auto i przymierzyłem się do niego. W innym salonie obejrzałem też bliźniaczą Skodę Citigo. Samochód spodobał mi się i nawet jakiś czas później pojechałem nim na jazdę próbną.  Nie było jednak wtedy żadnej „palącej potrzeby” bo moja Astra sprawowała się dobrze, więc na oględzinach Up’a się skończyło.

Dokładnie 3 lata temu w grudniu „znalazłem” na Otomoto wyglądającą na całkiem rozsądną ofertę sprzedaży „prezentacyjnego” egzemplarza samochodu Astra J sedan z przebiegiem 3 tys km. Pokazałem zdjęcia auta mojej mamie, która wówczas jeszcze żyła. Samochód bardzo się jej spodobał i nawet trochę namawiała mnie do jego zakupu. W tym aucie byłem powiem szczerze „trochę zakochany”. W Black Weekend kilka lat temu wybrałem się nawet do salonu i odbyłem jazdę próbną, po której nieco ochłonąłem. Cóż Astra jak Astra, choć z zewnątrz i w środku prezentowała się znakomicie, jeździła niemal dokładnie tak samo, jak moja starsza o 2 generacje, ale wyposażona w podobny silnik. Samochód z silnikiem 1,6 o mocy 105 KM wydawał nawet prawie identyczne odgłosy co mój, a komfort wcale „nie powalał”.  Auto podobało mi się, ale zwyciężył rozsądek. Samochód był od mojego dokładnie 10 cm szerszy, 0,5 metra dłuższy i …. cięższy o 250 kg. Moją „miłość” do Astry J w wersji sedan udało  mi się za to „uwiecznić” w postaci modelika (opisanego zresztą na tym blogu).

Później nastąpił opisywany zresztą tutaj ciąg wydarzeń, który pokrzyżował moje marzenia i plany. W marcu 2017 roku zmarła moja mama. Uporządkowania wymagał nie tylko dom po niej (a pracy było co niemiara) ale i sprawy spadkowe (w końcu mam też siostrę, która co prawda mieszka nad Atlantykiem, ale mam). Moja dotychczasowa Astra służyła mi dalej dzielnie w trakcie załatwiania tych wszystkich spraw i wciąż sprawowała się bardzo dobrze. Kiedy to, co trzeba było załatwić zostało załatwione, późną jesienią ubiegłego roku najpierw zachorowała, kilka tygodni później zmarła moja teściowa. Sytuacja znów się zmieniła, a ja nie miałem głowy do zajmowania się zmianą auta.

Kiedy wydawało się, że już wyszliśmy na prostą, na początku marcu córka wyjechała na „erasmusa” do Berlina i znów nie było czasu na wycieczki po salonach. Dotychczasowy samochód jeździł i co prawda okazywał już oznaki zużycia, ale „dawał radę”.

Rok temu zepsuł się zawór EGR, ale że zaciął się w pozycji „zamknięty” i tylko paliła się kontrolka na zestawie wskaźników, z awarią jeździłem ponad miesiąc zanim go wymieniłem.  W maju tego roku nagle przestała działać klimatyzacja. Naprawa kosztowała 500 zł, ale przed latem było warto to zrobić. W połowie lipca pękła lewa sprężyna z przodu i trzeba było wymienić całe kolumny przedniego zawieszenia za 900 zł. Niedługo potem, a właściwie w trakcie tej naprawy (mój mechanik założył złe, za wysokie sprężyny i wymieniał je jeszcze raz) coś złego zdarzyło się z silnikiem. Zaczął szarpać na wolnych obrotach. Ponieważ awaria nastąpiła tuż przed urlopem, na 4 dniowy (bardzo udany zresztą) pobyt w hotelu Omega w Olsztynie pojechaliśmy pociągiem. Nie chciałem ryzykować i auto zostawiłem w Warszawie. Zresztą dzięki zniżce „seniora” jaka mi w PKP przysługuje, bilety kosztowały tylko 2x po 90 zł , podróż pociągiem Intercity nie była długa, a komfortowa. Na miejscu samochód okazał się zupełnie niepotrzebny, więc gdybym nim pojechał może zaoszczędziłbym na benzynie 10 – 15 zł , a nerwów bym stracił co niemiara.

W okrągłą 12 rocznicę odbioru Astry z salonu, 1 sierpnia z Berlina wróciła już na stałe moja córka. Ja zająłem się pomocą w urządzaniu się jej. W tym czasie samochód trafił na kilka dni do warsztatu. Mój mechanik jednak się poddał. Sprawdzał to i owo, ale niczego nie wymienił nie wziął też za próby usunięcia usterki żadnych pieniędzy.

Jeszcze w lipcu, w trakcie dwukrotnej naprawy sprężyn, wygrzebałem na Otomoto dość rozsądną ofertę samochodu Skoda Fabia z silnikiem 1.0 o mocy 75KM. Salon który auto oferował, leży w pobliżu mojej codziennej drogi do pracy, więc do niego wpadłem. Na miejscu bardzo miły sprzedawca (notabene rówieśnik mojej córki) oznajmił, że ma taki samochód, ale z instalacją gazową. Rozważałem nawet jego zakup, ale na przeszkodzie stanęła jednak cena. Można było co prawda wziąć auto z kredytem 50/50. Ale rata za spłatę „drugiej” połowy wartości była rozłożona na 3 lata  i wynosiła ok 780 zł miesięcznie.

Fabia 3

Oferta była dość atrakcyjna, bo choć rata nie była mała, po zakupie auta mógłbym zaoszczędzić ok 300 zł miesięcznie na „gazie”. Jednak po spłacie samochód byłby de facto o 4 tys zł droższy niż jego formalna cena zakupu. Nie to jednak ostatecznie mnie powstrzymało. Przed zakupem powinienem się dokładnie przebadać „pod kątem kredytu”. 3 lata to w moim wieku kawał czasu i powinienem sprawdzić jaki jest stan mojego zdrowia, zanim na kredyt się zdecyduję.

W trakcie wizyty w salonie pożegnałem się też już ostatecznie z ewentualnym zamiarem zakupu Skody Citigo. Dowiedziałem się, że auto oferowane tylko z silnikiem 60 KM, jest niezbyt atrakcyjne cenowo. Od stycznia 2020 będzie dostępne tylko jako samochód elektryczny, a więc wiadomo, że będzie kosztowało majątek.

Do salonu podjechałem Astrą tuż przed drugą wymianą sprężyn (ze złymi jeździłem raptem 3 dni) ale przód auta był o 5 cm za wysoko i auto nie nadawało się oględzin, w trakcie których oszacowano by kwotę, jaką dostałbym w rozliczeniu przy zakupie Skody.

Astra co prawda zaliczyła już ciąg usterek, ale jeździła. W sierpniu pojechaliśmy nią 2 razy na wycieczki do Rawy Mazowieckiej i raz nad Liwiec. Po zrobieniu jednej z dłuższych tras poszarpywanie silnika na wolnych obrotach ustało. Nawet kiedy silnik pooszarpywał, obroty „trzymał” i wystarczyło dodać lekko gazu, a przy ok 1200 obr/min poszarpywanie ustawało. Poza tym samochód normalnie jeździł. W trakcie wycieczki nad Liwiec postanowiłem go nieco „przegonić” i na nowej obwodnicy Marek rozpędziłem go na chwilę do 160 km/h. Zapewne poszedłby więcej, bo „pod pedałem” było jeszcze sporo luzu, ale obok siedziała żona i niestety przy tej prędkości próbę „pogonienia” musiałem szybko zakończyć.

We wrześniu, kiedy zrobiło się chłodniej, znów się pojawiło poszarpywanie na wolnych obrotach. Samochodem cały czas dojeżdżałem do pracy ok. 62 km dziennie. W trakcie jazdy auto normalnie się zachowywało, gorzej było na skrzyżowaniach i w korkach. Toteż jak ognia unikałem jazdy po mieście, a do pracy jeździłem trasą S8.

W połowie września wybrałem się do poleconego przez kolegów z pracy warsztatu w Ożarowie Mazowieckim. Warsztat sprawdził auto, przeczyścił wymieniany w grudniu zawór EGR, zainkasował 220 zł i znów z usterką sobie nie poradził. Wyglądało więc na to, że auto trzeba zaprowadzić do autoryzowanego serwisu, bo normalne warsztaty nie są w stanie go dobrze naprawić. Po tej ostatniej próbie przejechałem ok 4 tys km i chociaż nic złego się specjalnie nie działo, miałem świadomość, że samochód już swoje odsłużył i nawet jeśli coś się w nim zepsuje, nie mogę mieć do niego pretensji.

Miałem też w pamięci słowa mojego drugiego szwagra, który w ośrodku badawczo-rozwojowym Forda koło Kolonii przepracował wiele lat. Powiedział mi (gdzieś w latach 90-tych) , że samochody klasy kompakt, czyli auta segmentu C (niższej klasy średniej) takie jak Golf, Escort, Focus czy Astra są projektowane na 12 lat i 200 tys. kilometrów przebiegu. A moja Astra taki wiek właśnie osiągnęła, a przebieg miała nawet większy.

Na to wszystko nałożyła się sytuacja w pracy. Od powrotu z urlopu praktycznie cały czas jestem zestresowany, bo pracy jest tyle, że czasem muszę nawet dłużej zostawać. Moja firma notuje w ostatnich latach kilkunastoprocentowe wzrosty obrotów, co przekłada się bezpośrednio na obciążenie pracowników. Dlatego uznałem, że szarpanie się dodatkowo z dojazdami starym, wysłużonym samochodem jest „ponad moje nerwy”. Dlatego zaraz po Świecie Zmarłych znów zacząłem przeglądać oferty na Otomoto. Pierwszy wybór padł na samochód Skoda Fabia.

fabia3

W sobotę 9 listopada wybraliśmy się z żoną do salonu przy Grochowskiej. Żona nie była specjalnie przekonana do całej planowanej operacji. Ale cóż, na wizytę w salonie dała się namówić. Nie oglądaliśmy w nim żadnego samochodu, bo takowego w salonie nie było (były za to tylko droższe modele). Porozmawialiśmy z miłą panią, która przedstawiła nam ofertę finansowania w różnych wariantach . Wtedy też okazało się, że oglądana przeze mnie w sierpniu Skoda Fabia z silnikiem 75 KM nie jest już w ogóle oferowana. Umówiliśmy się więc na jazdę próbną tym, na co byłoby nas stać.

W kolejną sobotę 16 listopada miałem pierwotny zamiar skorzystać po raz kolejny ze  zniżki „seniora” na pociąg  Intercity i wybrać się na targi Hobby do Poznania. Zamiar ten jednak porzuciłem, bo o godz. 11 zjawiliśmy się w salonie skody, gdzie na godzinę dostaliśmy kluczyki do samochodu Skoda Fabia z silnikiem 60 KM.

Autem ruszyliśmy sami z żoną najpierw po Grochowie, później pojechaliśmy Trasą Łazienkowską z Ronda Wiatraczna do stacji metra Politechnika. Po mieście Skoda „dawała radę”, jednak już w trakcie szybszego przejazdu przez Most Łazienkowski zauważyłem, że auto przy ok 100 km/h, na 5 biegu, praktycznie nie reaguje na pedał gazu. Przy akademiku Riwiera zawróciliśmy i po praskiej stronie pojechaliśmy Wałem Miedzeszyńskim, a stamtąd na estakady wychodzące z Mostu Siekierkowskiego w stronę Rembertowa. Na nich udało mi się rozpędzić auto do 135 km/h. Samochód jechał, ale w środku stał się nieprzyjemnie hałaśliwy.

Reasumując auto z najsłabszym 3 cylindrowym silnikiem benzynowym nadawało się do miasta, ale na trasę już niekoniecznie, a do „zagazowania” moim zdaniem wcale, chociaż Skoda oferuje taką opcję, za dość korzystną dopłatą ok 2 tys. zł. Poza tym, aby samochód naprawdę „jechał i dawał radę” obroty silnika trzeba było utrzymywać w zakresie 3 – 4 tyś obrotów/min, a więc o co najmniej 500 a nawet do 1 tyś obrotów/min wyżej niż w moich poprzednich autach, które miały silniki 4 cylindrowe.

Po powrocie, w salonie porozmawialiśmy o ostatecznej ofercie. Była korzystniejsza niż lipcowa, a auto było „wypasione”, miało nawet aluminiowe felgi i fabryczne radio (była to wersja Ambition). Jednak oferta nas nie zachwyciła i trzeba było poważnie się nad nią zastanowić.

Z salonu Skody na Grochowie pojechaliśmy wprost do najbliższego salonu Fiata przy Ostrobramskiej. Chciałem żonie pokazać nowe Tipo. Wcześniej nie brałem pod uwagę zakupu tak dużego auta, ale w salonie samochód żonie bardzo się spodobał. Spodobał się jej też pastelowy czerwony kolor, do którego Fiat nie wymaga dopłaty (w skodzie za taki kolor trzeba dopłacić 1200 zł). Niestety było trochę przed godziną 14. i choć salon czynny był do 16. obecny w nim sprzedawca zupełnie nie był rozmowny.

Zaczęliśmy rozważać możliwość zakupu auta w wersji sedan, bo takie Tipo jest po prostu najtańsze. W końcu dlaczego nie ? Samochód do miasta nie jest nam właściwie potrzebny. 15 września w Warszawie uruchomiono kolejny odcinek 2 linii metra. Teraz mamy z mieszkania do wejścia do metra mniej więcej tyle, co z wejścia do metra na peron. Po co więc nam mały, słaby, typowo miejski samochód. Żona już od dawna dojeżdża do pracy metrem, a ja kiedy potrzebuję coś załatwić w centrum miasta, kupuję 20 minutowy bilet za 3,40 zł i po 15 minutach wysiadam pod Pałacem Kultury.

W środę 20 listopada mieliśmy do załatwienia sprawę w kancelarii notarialnej na Starym Mieście. Żona ma kartę miejską, a ja za 15 zł kupiłem sobie bilet ważny 24 godziny na wszystkie linie. Z kancelarii pojechałem do salonu Opla przy Połczyńskiej, w serwisie którego od kilku lat wymieniałem olej w samochodzie. Tam obejrzałem Corsę 1,2 i porozmawiałem ze sprzedawcą. Później poszedłem do salonu Fiata, który jest obok. Niczego jednak nie załatwiłem, bo musiałem szybko podjechać do centrali mojej firmy, gdzie kolega, z którym przez blisko 20 lat współpracowałem o godz. 14. zorganizował dość „huczne pożegnanie” z okazji przejścia na emeryturę. Na pożegnanie to po prostu nie wypadało mi nie pojechać. Z centrali pojechałem autobusem z powrotem na Połczyńską, tym razem już tylko do salonu Fiata.

Porozmawiałem ze sprzedawcą, obejrzałem po raz kolejny samochód i zapytałem o jazdę próbną. Sprzedawca dał mi kluczyki do zielonego Tipo z napisem „jazda  testowa”.  Pojechałem sam, najpierw Połczyńską w kierunku Mor, a następnie wjechałem na trasę S8 i autostradę A2, na znany mi z codziennych dojazdów do pracy odcinek do węzła Pruszków. Po zjeździe z autostrady pojechałem w kierunku mojej firmy i na chwilę wjechałem w ślepą uliczkę, na której zatrzymałem auto. Włączyłem lampkę , aby nieco zapoznać się z jego wnętrzem. Samochód był wyposażony w 4 cylindrowy silnik benzynowy o mocy 95 KM (dokładnie taki sam jak bazowa wersja, którą byłem zainteresowany) ale miał 6 biegową skrzynię. Pomyślałem cóż, to przecież „testówka” i musi być „wypasiona”.

Autem jechało mi się bardzo dobrze. Od razu na samym początku wyłączyłem radio, aby posłuchać silnika. Auto przy prędkości do 130 km/h było ciche. Nie było w nim słychać ani silnika, ani odgłosów oporu powietrza. (Samochód ma współczynnik oporu aerodynamicznego 0,29, co tym segmencie jest bardzo dobrym wynikiem). Po powrocie do salonu zwróciłem uwagę sprzedawcy, że testowany samochód miał 6 biegów, a mnie interesuje przecież  wersja podstawowa.  Wtedy sprzedawca zaprosił mnie do granatowego fiata w podstawowej wersji wyposażenia i oznajmił: „niech pan zobaczy, ten też ma skrzynię „szóstkę”, każdy ma”. Później dostałem od niego namiary do kolegi od aut używanych i umówiłem się na oględziny Astry.

W kolejną, trzecią już sobotę z rzędu, 23 listopada znów pojechaliśmy z żoną do salonu samochodowego. Tym razem na wycenę Astry. Nie były to jednak pobieżne oględziny starego auta, jak w przypadku mojej poprzedniej (pierwszej) Astry. Podjechaliśmy kilkaset metrów na położoną obok salonu Opla stację diagnostyczną. Podobnie jak salony Opla, Fiata, Citroena i salon Kia należy ona do znanej w Warszawie firmy Carserwis. Astra pomyślnie zaliczyła ścieżkę diagnostyczną i nie rozpadła się. Oferowana za nią cena była dla mnie zadowalająca. Wróciliśmy więc do salonu. Tym razem żona wyciągnęła swoją kartę płatniczą i zapłaciła 1000 zł zaliczki za zarezerwowany już wstępnie samochód.

W środę 27 listopada znów wziąłem urlop. Miałem zamiar podjechać do Urzędu Dzielnicy Targówek autobusem, ale w końcu podjechałem Astrą. Po dwóch godzinach oczekiwania odebrałem nowe tablice rejestracyjne. Od czasu zakupu Astry dzielnica trochę się rozbudowała, a kolejki wydłużyły. Z urzędu wróciłem do domu, zabrałem z samochodu resztę rzeczy i wyruszyłem na ostatnią przejażdżkę moim stary autem. Po załatwieniu reszty formalności ok godz. 15 do domu wracałem już nowym:

Fiat Tipo 1b

Fiat Tipo II w bazowej wersji wyposażenia o nazwie Tipo (inne, wyższe wersje mają inne nazwy np. Pop) kosztował mniej niż kupiona ponad 12 lat temu Astra. W żadnym razie nie jest od niej jednak wyposażony gorzej. Nie ma tylko elektrycznych lusterek, które Astra miała, nie ma też chromowanych klamek we wnętrzu i malowanych na kolor nadwozia obudów lusterek. Podobnie jednak jak Astra ma manualną klimatyzację i elektryczne szyby z przodu. Ma też wyposażenie, którego Astra nie miała.

Fiat Tipo 2b

Ma kierownicę regulowaną w dwóch płaszczyznach, fabryczne radio z portem USB, komputer pokładowy, klapę bagażnika otwieraną również pilotem, a także 6 a nie 5  biegów. Dużą moim zdaniem zaletą samochodu jest benzynowy, 4 cylindrowy „znany i uznany silnik Fire” (jak napisano w prasie motoryzacyjnej ) o pojemności 1,4 litra i mocy 95 KM (Astra też miała silnik 1,4 o mocy 90 KM) Jest to silnik może nie najnowocześniejszy, ale dobrze sprawdzony w starszych modelach.

Obecnie w większości aut typu kompakt, nawet takich jak Opel Astra (K), Ford Focus czy nawet Skoda Octavia są stosowane jednostki 3 cylindrowe, z reguły o pojemnościach od 1.0 do 1.2 litra, a osiągające moce nawet do 140 KM (rzecz jasna z turbodoładowaniem). Silniki 4 cylindrowe przechodzą, co prawda do lamusa, ale w samochodach rodzinnych stosowane były praktycznie bez przerwy od ponad 100 lat ! Samochody klasy kompakt wyposażone w nowoczesne „ekologiczne” 3 cylindrowe jednostki przeważnie o pojemności 1 litra powstały niejako z silników 4 cylindrowych o pojemności 1,4 przez „obcięcie” jednego cylindra. Są mniejsze, lżejsze i prawdopodobnie tańsze w produkcji. Jednak na rynku są stosunkowo krótko. Ich osprzęt jest dużo bardziej skomplikowany, są też jak na swoją pojemność dość mocno „wyżyłowane”, a na określenie ich realnej trwałości jest jeszcze trochę za wcześnie. Miedzy innymi to skłoniło mnie do zakupu Fiata, bo jest to jeden z ostatnich „tradycyjnych” samochodów, który gdyby wydano książkę z serii „sam naprawiam” można by było obsługiwać samemu we własnym garażu.

A co do ekologii. Mój nowy samochód jest wyposażony w system start-stop, który jak na razie działa świetnie. Podczas postoju przed światłami auto nie emituje spalin ani hałasu, bo silnik po porostu nie pracuje. System można co prawda w razie potrzeby wyłączyć, ale takie auto (w stosunku do „normalnego”) ma z reguły wzmocniony rozrusznik i alternator oraz akumulator o zwiększonej pojemności, wiec skoro już taki system jest, niech działa.

Cała ta „motoryzacyjna ekologia” to zresztą po trosze „pic”, o czym przekonałem się rok temu. Zawór recyrkulacji spalin (EGR), który ma ograniczać emisję szkodliwych związków, jest zamknięty zarówno w trakcie pracy silnika na postoju, jak i pod większym obciążeniem. Otwiera się i pełni swoją rolę tylko przy częściowym obciążeniu silnika np. w trakcie równomiernej i spokojnej jazdy po autostradzie. A wtedy najczęsciej wiatr rozwiewa czystsze nieco spaliny po polach.  W trakcie jazdy po mieście praktycznie więc nie działa. Mogłem się o ty przekonać również namacalnie. Kiedy zawór się zepsuł, kontrolka sygnalizująca jego awarię w mieście się nie zapalała. Zapalała się dopiero po przejechaniu kilku kilometrów autostradą, przy stałej prędkości ok. 90km/h.

A teraz kawałek mojej prywatnej historii motoryzacji,  a w niej wszystkie auta, jakie od czasu uzyskania prawa jazdy użytkowałem:  

1979 – Polski Fiat 126p

Fiat 126p

(drugi samochód moich rodziców)

Tak, tak, z tym autem miał do czynienia chyba każdy dorosły Polak, a przynajmniej już na pewno każdy urodzony w PRL . Samochód pokazany powyżej nie był co prawda mój, ale często z niego korzystałem.

Chyba w 1975 roku , kiedy moi rodzice ochłonęli nieco po przeprowadzce z Żyrardowa do podwarszawskiego Piastowa, z inicjatywy mojej mamy założyli „książeczkę samochodową”. Trabant 601 Universal (jakim wtedy jeździli) miał co prawda 5 lat, ale wiadomo było, że zakup kolejnego nowego auta nie będzie już tak prostą sprawą, jak w jego przypadku. Bodajże w sierpniu 1979 roku, po wpłaceniu  kilkudziesięciu rat,  przyszło zawiadomienie, że „książeczka” moich rodziców została szczęśliwie wylosowana i samochód czeka na odbiór. Po odbiór auta pojechaliśmy z ojcem do Polmozbytu w Warszawie przy ul. 1 Sierpnia. W dużej sali stało do wyboru kilkadziesiąt „maluchów” w dostępnych tego dnia kolorach : „kość słoniowa”, albo „piasek pustyni”.  Chociaż Trabant też był pastelowo żółty, wybraliśmy  drugi z wymienionych kolorów.

Autem odbyłem 3 samodzielne wyjazdy na urlop. W 1982 roku pod namiot do Piecek koło Mrągowa. W 1984 roku też pod namiot do Okuninki koło Włodawy, a  w 1985 roku do Krasiczyna koło Przemyśla (gdzie FSO miało swój ośrodek wczasowy) . Za każdym razem rodzice zaopatrzyli mnie w odpowiednią ilość „kartek na benzynę” i dzięki temu udało się nie tylko odbyć urlopowe podróże, ale i też pozwiedzać trochę okolice. Malucha używałem czasem też w okresie, gdy miałem już swój własny samochód.

A to już bezpośredni poprzednicy FIATA TIPO :

1988 – Ford Escort 1.6 DC MR ’89

Escort 1b

 (mój pierwszy własny samochód)

15 listopada 1988 roku na plac w pobliżu Dworca Gdańskiego, gdzie w owym czasie stał barak, w którym mieścił się Urząd Celny (a gdzie obecnie  stoi centrum handlowe Arkadia) przyjechały wprost z Kolonii 2 lawety nowiutkich aut. Z jednej z nich zjechał mój pierwszy własny samochód. Jak stałem się jego posiadaczem opisałem przy okazji wspomnień o mojej karierze w FSO (pod koniec wpisu 155. smutny koniec historii).

Escort 2b

Zamieszczone powyżej zdjęcia zostały wykonane prawdopodobnie późną jesienią roku 1994, kiedy moja żona jeszcze nią nie była.

Escort 5b

Przełom sierpnia i września roku 1991 i moja „samochodowa podróż życia”. Z podwarszawskiego Piastowa na Lazurowe Wybrzeże. Na zdjęciu powyżej : Postój na „Drodze Napoleońskiej” gdzieś w Prowansji miedzy Grenoble a Cannes. Widoczna na zdjęciu jasna smuga u podnóża gór po drugiej stronie doliny to droga, którą pojechaliśmy chwilę później.

Escort 4b

Mój ojciec, który towarzyszył mi w tej wyprawie na tle poru w Nicei. Obok Ford Escort 1,6 DC wyposażony w wolnossący wysokoprężny silnik o pojemności 1,6 litra i mocy 54 KM.  (w drodze do Monte Carlo)

Escort 6b

Jesień 1991 . Pan inżynier konstruktor z FSO na kontrakcie w RFN. Wycieczka z Koblencji w górę rzeki Mosel do miasta Cochem, gdzie na wzgórzu, nad miastem góruje dobrze zachowany średniowieczny zamek (jak z bajki).

Escort 3b

Lato roku 1996. Oba auta razem przed domem moich rodziców. Jola trzyma na rękach kilkutygodniową Agnieszkę. Mój ojciec nie był estetą. W maluchu po kilkunastu latach eksploatacji zardzewiały felgi. Pomalował je więc ta samą farbą co bramę.

Fordem jeździłem przez 7 lat i 8 miesięcy. Przejechałem nim 143 tys. kilometrów. Średni roczny przebieg to 18650 km. Samochód sprzedałem w lipcu 1996 roku

I kolejny samochód (mój drugi)

1996 – Opel Astra 1.4 sedan MR’97

Astra

Lato roku 1998. Kiedy w markecie Tesco Aga wsiadła na rowerek, nie chciała już z niego zejść (nawet przy kasie).

Astra 0

Powrót „od dziadków” . Czasem zanim auto ruszyło dziecko już spało.

Astra 2

Rok 1999 i postój w drodze na urlop w Kołobrzegu.

Niestety dobre zdjęcia „pierwszej” Astry nie zachowały się. Ba, chyba w ogóle takowych prawie nie ma, bo przecież w tamtym czasie nie fotografowało się poczciwej Astry, a właściwie tylko  małą Agnieszkę.

Astra 1

Trzyletnia Agnieszka, a w tle jej „rówieśniczka” nasz Opel Astra 1.4 sedan z benzynowym silnikiem 1,4 litra o mocy 60 KM.

Astrą jeździłem przez 10 lat i 10 miesięcy. Przejechałem nią 193 tys. kilometrów. Średni roczny przebieg to 17815 km. Samochód oddałem w rozliczeniu za nowy.

I kolejny dobrze już znany ( chociażby z tego bloga)

2007 – Opel Astra Classic 1.4 Twinport

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Astrą Classic miała benzynowy silnik Z14XEP o pojemności 1,4 litra i mocy 90 KM. Jeździłem nią przez 12 lat i 4 miesiące. Przejechałem nią 223 tys. kilometrów. Średni roczny przebieg to 18081 km. Samochód oddałem w rozliczeniu za nowy.

Historia zakupu tego auta została dokładnie opisana tu :

33. Nowy nabytek, tym razem 1:1

 

Są chwile które warto uwiecznić! Tym razem całkiem przypadkiem nadarzyła się ku temu świetna okazja !

Kiedy pojechałem do salonu Carserwis po odbiór Fiata, Astrę zaparkowałem w pobliżu punktu sprzedaży samochodów używanych, na akurat wolnym kawałku  jezdni.

Fiat Tipo pożegnanie 1b

Po załatwieniu wszystkich formalności , z salonu sprzedawca zaprowadził mnie do dość obszernej sali, w której czekał na mnie mój kolejny nowy samochód (tym razem już czwarty). Kiedy brama wyjazdowa się uniosła, tuż za nią ukazała się Astra.

Fiat Tipo pożegnanie 2b

Dlatego poprosiłem sprzedawcę, aby na chwilkę wstrzymał „wydawanie” samochodu.

Fiat Tipo pożegnanie 3b

I już ostatnie pożegnalne zdjęcie po ponad 12 latach razem !

Fiat Tipo pożegnanie 4b

ŻEGNAJ ASTERKO !    WITAJ FIACIE ! 

pozdrawiam

 

P.S.

Pod 2  tygodniach przejechałem równy 1000 km . A osobom zainteresowanym autem, które wybrałem polecam ten zabawny trochę filmik:

 

297. Jesienne reminiscencje i Fiat 1100

Po wpisie poświęconym ostatniej giełdowej zdobyczy, miałem szczery zamiar pokazać jeszcze jeden modelik kupiony na tej samej (jak na razie ostatniej) giełdzie – volkswagena T5, a przy okazji opisać nieco mój tegoroczny wakacyjny wypad do Olsztyna.  Niestety okazało się, że dość pospiesznie wykonane zdjęcia, choć technicznie całkiem poprawne, zupełnie nie oddają naprawdę ładnego, jednak dość ciemnego koloru modelika.  Dlatego tym razem opiszę dwa inne modele (jeden kupiony na wrześniowej giełdzie w 2017 roku, a drugi „zdobyty” w ubiegłym roku jesienią) i posłużę się zdjęciami wykonanymi również rok temu.

Ale zanim zajmę się modelikami kilka słów o minionym już lecie. 

Otóż (jak pisałem w podsumowaniu ubiegłorocznych zdobyczy) jesienią ubiegłego  postanowiłem “spenetrować” rowerem okolice znanej miejscowości letniskowej Urle. Ubiegłoroczna „penetracja” sprawiła, że po prostu „zakochałem się ” w tych okolicach. I tak w tym roku latem (oczywiście przy ładnej pogodzie) jeździliśmy trochę na zmianę, albo „na kajaki” – do Rawy Mazowieckiej , a właściwie nad położony pod nią Zalew Tatar, albo nad Liwiec do wsi Świniotop do miejsca odkrytego prze ze mnie na ostatniej ubiegłorocznej jesiennej rowerowej eskapadzie. W Rawie byliśmy chyba 4 razy a nad Liwcem chyba 5 (oczywiście samochodem) .

Na pierwszą, tegoroczną już wycieczkę  wybraliśmy się 14 czerwca w dość upalną pogodę.

ŚwiniotopWoda w rzece była jednak już całkiem ciepła, a że jej poziom był niski , zrobiliśmy sobie spacer rzeką właśnie w miejscu pokazanym na przytoczonym tu filmiku .

Świniotop 1b

Miejsce jest bardzo ładne i przyjazne. Można posiedzieć lub rozłożyć się na słońcu (na łącze nad wodą,  lub schronić się w cieniu w okalającym rzekę lesie.

Świniotop 3

Można też pospacerować wodą wzdłuż i wszerz Liwca nie męcząc ani nie mocząc się zbytnio

Świniotop 2

Teraz kiedy za oknem pogoda nie zachęca już nawet do spacerów warto przypomnieć sobie lato i słońce, które wtedy trochę doskwierało a teraz przez pół roku będziemy za nim tęsknić.

Tyle (na razie ) wspomnień lata. Więcej i z innych miejsc pokażę przy innej okazji. A teraz czas na modeliki.

Fiat 1100, bo to on jest bohaterem tego wpisu, to samochód, a właściwie cała gama aut produkowanych przez koncern Fiat od końca lat trzydziestych do końca lat sześćdziesiątych  (ubiegłego wieku), a więc spory kawał nie tylko historii marki ale i historii motoryzacji w ogóle. Prekursorem serii był przedwojenny Fiat 508C Balilla 1100.  Samochód ten był na tyle popularny, że dobrze zapamiętałem go z dzieciństwa, bo jeszcze na początku lat siedemdziesiątych można go było spotkać na drogach lub częściej na podwórkach i obejściach gospodarskich, gdzie dokonywał swojego żywota. Modelik tego auta nabyłem jeszcze Niemczech ponad 30 lat temu (pokazany jest w albumach po prawej stronie). Powojennego nieco zmienionego Fiata 1100 z 1948 roku (z przodem takim jak pokazany w albumach czerwony furgon Fiat 1100 E) miał kolega, z którym pracowałem na początku lat dziewięćdziesiątych w biurze w FSO.

W 1953 roku koncern wypuścił zupełnie nowy model (z samonośnym , pontonowym nadwoziem) o oznaczeniu 103. Samochód ten nazywany też Millecento był produkowany przez kilkanaście lat (do 1970 roku). Jego historia jest bardzo ciekawa, bo kolejne odmiany były tworzone przez zmianę niektórych tylko elementów. I tak Fiat 1100 103 z 1953 roku kawałek po kawałku zamienił się w odmianę 1100 R  (znaną z kultowego serialu Dom). I właściwie nawet znawcy historii motoryzacji nie bardzo potrafią dokładnie sprecyzować jaką odmianę i z jakiego okresu przedstawia dane auto. Samochód kiedy się ukazał wyszedł od razu w dwu odmianach (standardowej 103 i bardziej luksusowej 103 TV) różniły się one kształtem tylnych błotników a także atrapą. Później krótsza nieco odmiana standardowa zanikła i to właściwie model bardziej „luksusowy” ewoluował dalej .

Historię poszczególnych odmian fiata 1100 najłatwiej chyba prześledzić na stronie CLASSIC  CAR CATALOGUE przeglądając zdjęcia aut rok po roku. Dopiero wtedy można określić czym modele się różniły, kiedy zmieniły się lampy , kiedy maska , kiedy dach a kiedy atrapa i czym różnił się np Fiat 1100 z 1960 roku od Fiata 1100 z roku 1962. Liczbę i różnorodność odmian pokazuje ten oto znaleziony na Youtube filmik

Możliwe, że właśnie dlatego przez wiele lat na rynku kolekcjonerskim modeliki fiata 1100 były praktycznie nieobecne. Ja specjalnie nie chorowałem na żaden, bo uganiałem się za późniejszymi modelami fiatów lub modelikami aut innych marek. Fiat 1100 w skali 1:43 uszedł więc jakoś mojej uwadze. Pierwszy, który zwrócił moją uwagę był modelik firmy Starline, który ukazał się na kilka chyba lat przed ukazaniem się serii „Kultowe Auta PRL”. Jednak na giełdzie i w sklepach modelarskich modelik był dość drogi (kilkanaście lat temu kosztował chyba ok 60 zł) więc owszem, był w sferze mojego zainteresowania, ale entuzjazmu nie budził , bo kiedy go sobie obejrzałem „na żywo” uznałem, że nie jest wart tych pieniędzy i odpuściłem go sobie.

Kiedy na wrześniowej giełdzie 2 lata temu, a było to już dobrze ponad rok po zakończeniu ukazywania się serii „Kultowe Auta PRL”, wpadł mi w ręce, obejrzałem go dokładnie jeszcze raz i bez wahania kupiłem .

Fiat 1100 Special 1b

Kilka modelików bez opakowania, niestety również bez lusterka, ale za to w całkiem niezłym stanie, poniewierało się w pudle pod stołami, na których na giełdzie wystawiał się sprzedawca z Czech. Kiedy z bodajże trzech wygrzebanych z pudła modeli wybrałem już jeden (który wydał mi się najlepszy) zapytałem Czecha o cenę.

Fiat 1100 Special 2b

Nie była ona zbyt wygórowana, bo choć modelik nie był kompletny to 10 zł jakie za niego zapłaciłem to naprawdę kwota śmieszna.

Trochę problemów nastręczyło jednak później dorobienie lusterka.

Fiat 1100 Special 3b

Kilka lat wcześniej , podczas jednego z moich opisywanych tutaj wypadów na bazarze na Namysłowskiej, nabyłem za 5 złotych modelik peugeota 203 „na części” (z jakieś serii gazetowej) . Wycieraczki szyb wymontowane z niego trafiły do modelika ZIS 101A . Odbłyśniki lamp do „garbusa” cabrio  Teraz przyszła pora na lusterka. Peugeot miał (co prawda obłamane) 2 lusterka i je wykorzystałem do naprawy fiata.

Musiałem je nieco przerobić, i dopasować do fiata i tu zaczęły się kłopoty. Pierwsze ładnie się „ułożyło” i wyglądało dobrze, ale zostało chyba za słabo przyklejone i po kilku dniach odpadło. Drugie przykleiło się dobrze (do dorobionego maleńkiego bolca, jaki wcisnąłem w dziurkę w nadwoziu) ale nie  „ułożyło” się najlepiej.  Po kilku próbach montażu jednego i drugiego dałem sobie spokój i zostawiłem to drugie.

Fiat 1100 Special 4b

Modelik przedstawia samochód Fiat 1100 Special z 1960 roku i jest w kolorze dokładnie takim samym jak pierwsze modeliki jakie wypuściła kilkanaście lat temu firma modelarska Starline. Modelik, który prawdopodobnie pochodzi z jakieś „zachodniej” serii gazetowej  ma zresztą na podwoziu napis Starline Models jest to zatem dokładnie ten sam model jaki kilkanaście lat temu  oglądałem na giełdzie i wtedy sobie odpuściłem.

Mniej więcej rok po zakupie po zakupie niebieskiego modelika, przeglądając Allegro zauważyłem szary modelik innego fiata 1100. Modelik oferował znany mi kolekcjoner i sprzedawca modelików 1:43 (od którego kilkanaście lat temu kilka takowych kupiłem).

Cena była rozsądna, widziałem również, że po modelik będę musiał pojechać do podwarszawskich Łomianek, bo tam w międzyczasie przeprowadził się sprzedający z warszawskiej, dobrze mi znanej Saskiej Kępy. Nie pamiętam już (a było to dokładnie jesienią rok temu)  czy aukcję wrzuciłem do obserwowanych czy zalicytowałem (chyba jednak tak). Skontaktowałem się ze sprzedającym i próbowałem się umówić na odbiór modelika.  Po kilku  telefonach i próbach ustalenia terminu kontakt się urwał. (nie mogłem się do do sprzedawcy dodzwonić). Już myślałem, że z transakcji będą nici. (Miałem już kiedyś taką sytuację kiedy po wylicytowaniu za 50 zł dość atrakcyjnego modelika BMW 528 dwa razy jeździłem rowerem po modelik na Pragę do innego sprzedającego i w końcu go nie odebrałem) Myślałem, że tym razem też tak może być, więc próby nawiązania kontaktu sobie odpuściłem.

Jednak po jakichś 2 tygodniach(o ile dobrze pamiętam) modelik znów pojawił się na Allego. Zadzwoniłem i  tym razem udało mi się ze sprzedającym dogadać. W piątek 19 października (ubiegłego roku) prosto z pracy pojechałem nie do domu ale do Łomianek.

Fiat 1100 103 TV 1b

Pierwotny, standardowy Fiat 1100 /103 z 1953 roku moich emocji ani zachwytu nigdy nie budził, Samochód pamiętałem z dzieciństwa i w przeciwieństwie do wszystkich późniejszych odmian ładny nie był. Jego modelik (jaki czasami można spotkać na Allegro) te z nie wygląda najlepiej. Jednak jak napisałem tu powyżej razem z modelem standardowym w 1953 roku wyszedł też Fiat 1100 /103 T.V. Był zdecydowanie ładniejszy (zarówno samochód jak i modelik) i to o ten ostatni  postanowiłem „zawalczyć”

Fiat 1100 103 TV 2b

Wyprodukowany nie bardzo wiadomo prze kogo ( ma na podwoziu napis MERTO zaś podana na podwoziu strona www. już nie istnieje) modelik jest bardzo ładny. Jest wykonany dokładniej i staranniej niż opisany tu powyżej Starline, chociaż też pochodzi również z jakiejś serii gazetowej.

Fiat 1100 103 TV 3b

Kiedy go wylicytowałem miałem dość dużo czasu aby obejrzeć w Internecie zdjęcia. Początkowo myślałem , że autorem miniatury jest włoska firma Rio, bo co prawda modelik RIO ma nieco inne koła, ale aby dostrzec inne istotne różnice, trzeba spędzić trochę czasu prze monitorem. Jedyną jaką mi udało się znaleźć to nieco inny kształt przebiegu rynienki dachowej na słupku C . Jest to jednak tak drobny szczegół, że na pierwszy rzut oka zupełnie go nie widać.

Dopiero po odebraniu modelika okazało się ,że na podwoziu jest też napis „Made in China”.

Fiat 1100 103 TV 4b

Zasadnicza różnica to jednak cena. Za modelik zapłaciłem 25 zł. (Musiałem po niego co prawda podjechać do Łomianek i „nadłożyć ok 10 km drogi do domu)  Modelik Rio oferowany jest w cenie ok 50 Euro.

Modelik (jak na serię gazetową) wykonany jest naprawdę znakomicie i bardzo mi się podoba. Nie musiałem przy nim niczego poprawiać ani dorabiać.  Jedyna wada jaką miał to to, że został fabrycznie przykręcony do podstawki z nieodpowiednim napisem (z innej serii gazetowej) i zafoliowany w zgrzewany blister.

(W trakcie przygotowywania tego wpisu okazało się, że pokazane tu zdjęcia wykonałem dzień po odebraniu modelika.)

I tak po latach moja kolekcja (a modele w skali 1:43) zbieram od ponad 35 lat w dość krótkim odstępie czasu  wzbogaciła się o parę modeli przedstawiających ciekawy i istotny w historii motoryzacji samochód, który przez wiele lat po zakończeniu produkcji we Włoszech był produkowany w Indiach jako auto marki Premier.

Fiat 1100

pozdrawiam

 

P.S.

W tym trochę przydługim wpisie nie wyjaśniłem dlaczego ma on tytuł „Jesienne reminiscencje”.

Otóż tej jesieni , podobnie jak w roku ubiegłym w opisane tu okolice wybrałem się również na 3 wycieczki rowerowe. (Jedną we wrześniu i dwie w październiku) Pogoda była piękna, Temperatury nieco ponad 20 stopni.

Szumin

Wycieczki odbyły się wg ubiegłorocznego „jesiennego” scenariusza. Z domu pojechałem  do przystanku kolejowego Warszawa Zacisze – Wilno, gdzie kupiłem w biletomacie bilet Kolei Mazowieckich do Urli lub Łochowa i z powrotem.  Pierwszą, wrześniową wycieczkę odbyłem z Urli do wsi  Świniotop i z powrotem. Jednak na początku października , kiedy po raz kolejny wybraliśmy się z żoną samochodem w opisaną okolicę postanowiłem „spenetrować” jeszcze jeden nieznany mi dotąd zakątek. Nie pojechaliśmy na Liwiec (jak zazwyczaj) ale nad Bug do położonej kilka kilometrów dalej miejscowości Szumin.

A ponieważ okolice Szumina bardzo mi się spodobały dwie kolejne październikowe wycieczki rowerowe odbyłem już (w tygodniowym odstępie) na trasie Łochów – Szumin -Kamieńczyk -Urle skąd wróciłem oczywiście pociągiem.

275. Prezenty (nie do końca) choinkowe – Mercedes 170V i Fiat Tipo 2

172. Taksówki 1

Oto tegoroczna choinka. Jeszcze w tym roku żywa, nie sztuczna (jak chciałaby żona).

Chociaż ubrana przed wigilią, wciąż atrakcyjnie wygląda.

Coinka 2016 2b

A oto i tegoroczne prezenty.

Pokazuję je dopiero dziś, bo dopiero dziś miałem możliwość sfotografować je przy świetle dziennym. 

Nie nie są to jednak prezenty od żony, czy córki, choć dotarły do mnie w Wigilię, wraz z rodziną żony, a właściwie z jej chrześnicą .

Wylicytowałem je tuż po wizycie na grudniowej giełdzie na Allegro. A że sprzedający je kolekcjoner mieszka niedaleko mojej teściowej w Mińsku Mazowieckim,  chrześnica żony odebrała modele i przywiozła mi je właśnie w Wigilię. 

Mrecedes-Benz 170V kabriolimousine z 1939 roku 

Dość stary model firmy Vitesse jeszcze „fabrique au Portugal”

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Na kołach od „garbusa”, co zauważyłem dopiero po jakimś czasie.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Jak, oglądający moje albumy na blogu zdążyli się zapewne zorientować, w mojej kolekcji jest już od lat model Mercedes-Benz 170V. Kupiłem go dawno temu u dystrybutora zabawek Simba Dickie. Wtedy firma, która sprzedawała również modele firmy Schuco mieściła w Warszawie przy ul. Wójcickiego (właściwie daleko na obrzeżach miasta, tuż przy Puszczy Kampinowskiej). Pojechałem tam po kilka modeli, ale byłem z córką, która miała wówczas 4 lata. Było tam mnóstwo zabawek i nie do końca mogłem się skoncentrować na oglądaniu modeli. Jednym okiem patrzyłem na modele, drugim na córkę, zaś „na szybko” kupiłem 2 modele, w tym wspomnianego mercedesa.

Z czasem ten dość drogi model (w 2000 roku zapłaciłem za niego prawie 70 zł) nie do końca mi się podobał. Oglądając zdjęcia w Internecie doszedłem do wniosku, że stary i niezbyt wyrafinowany model firmy Vitesse, chyba jednak lepiej odzwierciedla oryginał (który pamiętam jeszcze z ulic, z wczesnego dzieciństwa). Postanowiłem go kiedyś ewentualnie zdobyć, ale raczej „okazyjnie”.

Okazja nadarzyła się na początku grudnia, a że znany mi z pewnej dawnej transakcji kolekcjoner z Mińska Mazowieckiego wystawił „w parze” 2 modele, w Wigilię dotarł do mnie też drugi prezent, kupiony niejako „przy okazji”:

Fiat Tipo 2 z 1911 roku

Równie stary model firmy Rio (oczywiście Made in Italy), przy wigilijnym stole „zrobił furorę”. 

Kiedy po spożyciu karpia, a przed pierogami wszyscy rozpakowaliśmy prezenty, chrześnica żony przypomniała, że przecież przywiozła mi też modele. Nie miałem zamiaru otwierać pudełka z nimi, bo przecież za nie sam zapłaciłem.

Jednak wszyscy nalegali. Kiedy wyjąłem fiata, mojej wiekowej mamie tak się spodobał, że chciała go ode mnie odkupić.   

A naprawdę niewiele brakowało, a tych prezentów by nie było. 

W niedzielę 11 grudnia wybrałem się na „modelikową” giełdę.

Chciałem uniknąć powtórki z września, kiedy to właściwie intuicyjnie nie pojechałem na niedzielną giełdę modelików, za to zwiedziłem Sulejówek i Miłosną, skąd odbierałem zmęczoną po sobotniej imprezie córkę. Tym razem na giełdę dotarłem i choć niczego nie kupiłem pobyt na niej trochę się przeciągnął i wyszedłem z giełdy później, niż pierwotnie zamierzałem.  

Tego dnia kilkanaście minut po 13. kończyły się dwie aukcje, które obserwowałem.  Kiedy wracałem już z giełdy, zadzwoniłem do żony, aby uruchomiła komputer. Ma on już ponad 8 lat i „odpalanie” go trwa kilka minut. Gdy tuż przed 13. mijałem mój blok, z przerażeniem skonstatowałem, że pani z psem na chodniku obok, to moja żona, która właśnie wraca z porannego spaceru. Pomyślałem „no to pozamiatane”. Nie dałem jednak za wygraną. Z parkingu przybiegłem jak najszybciej mogłem, wpadłem do domu i włączyłem komputer. Kiedy na ekranie pojawiła się strona Allegro, do końca aukcji pozostało zaledwie 6 minut. Zalicytowałem i pierwszą aukcję wygrałem. Kilkanaście minut później kończyła się drugą. Tę niestety przegrałem.

Z obrotu sprawy bardzo się ucieszyłem. Za obydwa modele zapłaciłem całe 31 złotych. (Co prawda są bez opakowań i choć do mercedesa pudełka też nie ma, jest oryginalna witrynka Vitesse) .

Kilka dni później, w środę rano pojechałem do hematologa. Mama źle się czuła i została w domu. Hematolog popatrzył na wyniki badań i od razu dał skierowanie do szpitala. W południe odwiozłem mamę do szpitala MSW na Wołoską. Mama została w szpitalu do poniedziałku. W tym czasie codziennie ją tam odwiedzałem. Nie miałem głowy ani do prezentów, ani tym bardziej do modelików.

272. Warsztatowe przygody – Citroen, Mercedes i inne

DRODZY CZYTELNICY ! 

Dokładnie przed miesiącem, dziewiątego września, minęło okrągłe 10 lat od założenia tego bloga. Nie bije on już rekordów popularności, bo i też nie zawsze mam czas się nim zajmować. 10 lat to kawał czasu, ale i liczba miliona dwustu tysięcy odsłon, jaką udało się w tym czasie osiągnąć, też jest imponującą.

Właśnie przed chwilą udało mi się ją zarejestrować!

1200000 - odsłon

Dlatego przy tej szczególnej okazji

PRAGNĘ SERDECZNIE PODZIĘKOWAĆ WSZYSTKIM, KTÓRZY PRZEZ OSTATNICH 10 LAT  ODWIEDZILI I WCIĄŻ ODWIEDZAJĄ MOJEGO BLOGA.

Lato nie sprzyja „modelarskim poczynaniom”. Dzień jest długi, przeważnie jest ciepło i zamiast ślęczeć w kuchni nad kolejnymi przeróbkami, czy przed komputerem, lepiej pojechać na wycieczkę lub wskoczyć na rower. Co innego w czasie pozostałych pór roku. Dzień jest krótki, a pogoda często nie zachęca nawet do spaceru z psem. Dlatego właśnie wtedy jest czas na „dłubanie” przy modelikach, czy pisanie bloga. Tak jest u mnie od lat, co zresztą na blogu widać to bardzo dobrze. W marcu tego roku pod wpisem o giełdzie dostałem taki oto komentarz:

Skontaktowałem się z Panem Andrzejem, dogadaliśmy się i pod koniec kwietnia otrzymałem paczkę, z kilkunastoma modelami z serii „Kultowe Auta PRL”. Zapłaciłem „symboliczną” kwotę za 2 modeliki, które włączyłem do kolekcji. Pozostałe jako „złom modelarski” przyjąłem „pod swój dach”. Niektóre z nich są naprawdę fajne, jednak przeważnie w każdym czegoś brakuje. A to lusterka, a to lampy , a to wycieraczki.

Kilka jest praktycznie kompletnych i większość nadaje się do naprawy. Klika posłuży jednak jako „dawcy” części. Całość (wraz z przesyłką) kosztowała mnie tyle, ile w kiosku kosztował 1 „kultowy” modelik. Mogę więc tę „blogową” w końcu transakcję, uznać za wyjątkowo udaną.  Pan Andrzej przesłał mi nie tylko modeliki, ale i torebkę, w której było kilka kompletów kółek wraz z ośkami.

Wśród nich znalazła się rzecz wyjątkowo cenna: Oryginalne kółka do „malucha” polskiej produkcji, jaki ponad 30 lat temu wypuściła Spółdzielnia Pracy Estetyka. W jednej z moich szuflad, z różnego rodzaju „złomem”, leżał właśnie taki zapomniany maluch, z którego kółka i tylny zderzak,  wiele, wiele lat temu, trafiły do niebieskiego, metalowego modelika Polistil . Teraz będzie można tenzabytkowy modelik niejako „odbudować”, zwłaszcza, że kilka lat temu kolega podarował mi do niego oryginalne pudełko.

Jakieś 2 tygodnie temu wyciągnąłem z szuflady malucha oraz podarowane przez Pana Andrzeja kółka i zamontowałem je do niego.  

Trzy z nich były OK. Jedno zostało pomalowane srebrną farbą, którą udało mi się zmyć spirytusem, jednak jego odcień dość mocno odbiegał od pozostałych. Rozrobiłem więc blado kremową farbę i je pomalowałem.

Wśród podarowanych mi przez Pana Andrzeja modeli, był Wartburg 353 Tourist. W modeliku brakowało kilku drobnych elementów, a za to zamiast oryginalnych, miał zamontowane kółka od modelika Citroena 2CV.  Postanowiłem je wykorzystać. Zamontowałem je do do mojego starego modelika Citroena 2 CV.

62. citroen

Kupiony latem 1986 roku, w Kolonii, Citroen 2CV firmy Solido (w mojej kolekcji model nr 21) jest bardzo ładny, ale właściwie został wykonany bardziej jako zabawka. Miał kółka jakie w tamtym czasie firma Solido montowała również w innych swoich modelach. Takie sama kółka ma Ford Escort i Renault Fuego. Jednak Citroen, którego pokazywałem tu dobrych kilka lat temu nie wyglądał na nich najlepiej. 

Z zamiarem wymiany w nim kółek nosiłem się już od dawna. Nie miałem jednak ani odpowiedniego „materiału” ani potrzebnego na tego rodzaju przeróbkę czasu. Kiedy zabrałem się za malucha, postanowiłem, za jednym zamachem poprawić też Citroena:   

Modelik został „podrasowany” jeszcze w Niemczech (zaraz po zakupie w 1986 roku). W tamtym czasie na ulicach niemieckich miast auta takie stały niemal na każdym rogu, a samochód (w trochę tylko zmienionej wersji) wciąż sprzedawany był w salonach. 

Obserwując auta na ulicach, w modeliku pomalowałem atrapę, zderzaki i lampy tylne.  

Modelik, chociaż bardzo stary (na spodzie ma datę 07-80) jest naprawdę ładny. Nie ma co prawda wielu drobnych elementów, w które wyposażone są współczesna modele (nawet te z serii gazetowych), ma za to bardzo ładną bryłę. Kilka dni temu szukając jego zdjęć w Internacie, na jednym z zagranicznych forów, trafiłem na zdjęcia dwóch takich samych modelików. Jeden z nich to było pokazane tu Solido, a drugi identyczny model, był modelem nieistniejącej od dawna, a naprawdę poważanej wśród kolekcjonerów firmy Dinky France. Zapewne starszy i wypuszczony na rynek jeszcze przed 1980 rokiem. W tym momencie stało się dla mnie jasne, dlaczego stare Solido mimo upływu lat wciąż świetnie wygląda.

Łatwa na pozór przeróbka , w trakcie realizacji wcale nie okazała się aż tak prosta.  

„Zdobyczne” kółka pochodziły zapewne z jakiegoś modelika z popularnych dziś serii gazetowych. Z zewnątrz wyglądały dobrze i były pomalowane szarą farbą. Jednak osadzone zostały na typowych (również dla naszych „kultowych”) dość grubych ośkach o średnicy 1,8 mm. Podwozie modelika Solido zostało wykonane tak, że ośki są w nim mocowane na zaczepy, zaś ich średnica to 1,2 mm. Nie chciałem go przerabiać. Musiałem zatem wykonać nowe ośki.  W moich szpargałach znalazłem drut o grubości 1,2 mm i odciąłem z niego 2 ośki.

Następnie z kupionej kilka lat temu w sklepie modelarskim mosiężnej rurki o średnicy 2 mm x 1 mm odciąłem 4 tulejki o długości ok. 4 mm. Rurki „rozwierciłem” wiertłem 1,2 mm i nabiłem na końce osiek młotkiem. Teraz, pozostawało już tylko osadzenie na nich kółek, jednak tu „zaczęły się schody”. W trakcie ściągania kółek ze starych osiek „zlazły” z nich oponki, a wraz z nimi lakier z krawędzi felg. Cóż, dość precyzyjnie wykonane detale współczesnych modeli naprawdę ładnie wyglądają, jednak do solidnych nie należą i nie raz miałem możliwość się o tym przekonać.

Na domiar złego w trakcie rozwiercania otworów po starych ośkach do średnicy 2 mm (jaką mają dorobione w nowych osiach tulejki), jedno z kółek przewierciłem na wylot i trzeba je było naprawić. Po tym wszystkim nie pozostało nic innego, jak pomalować kółka na nowo.

Najpierw trzeba było nieco zmyć starą farbę, a później rozrobić nową. Miałem zamiar pomalować felgi na kolor jaki mają zderzaki i atrapa. Jednak okazało się, że nie mam farby w takim kolorze. Wyciągnąłem więc kupioną kiedyś (do pomalowania innego modelika Citroena 2CV – firmy Heller) szarą farbę, rozjaśniłem ją nieco białą i pomalowałem kółka.  Zderzaki były malowane 30 lat temu, a wtedy nie miałem takiej palety farb, jaką mam dziś. Zapewne do pomalowania modelika rozrabiałem dwa podstawowe kolory: biały i czarny. 

Teraz okazało się, że wymieszana z białą szara farba dała inny niż na zderzakach, lekko niebieskawy odcień.  Cóż, bywa. Przeróbka (wraz z malowaniem) ciągnęła się chyba ze dwa tygodnie i nie miałem już ochoty zmywać kółek po raz drugi i rozrabiać farbę jeszcze raz. Poza tym malowanie byłoby możliwe tylko w weekend, bo w drugiej połowie września, kiedy wracałem do domu po pracy, w kuchni było już zbyt ciemno.    

Już jakiś czas temu opisałem tu obszerniej kilka przeróbek i napraw wykonanych pod koniec ubiegłego i na początku tego roku: Wołga, Volvo i Żuk. Nie były to jednak wszystkie prace „warsztatowe” jakimi się w tym okresie zajmowałem. Miałem tu zamiar pokazać jeszcze 3 takie naprawy, ale wpis byłby zbyt długi. Pokażę zatem tylko efekty dwóch, którymi się wówczas zajmowałem:

Mała rzecz, a cieszy

W styczniu, a może pod koniec grudnia, w trakcie cytowanych tu przeróbek, wyciągnąłem z gablotki wciąż stojącego w niej Ursusa 330.  Model był prezentowany na blogu, jednak jedna rzecz bardzo mi się w nim nie podobała: Ciemne zupełnie niewidoczne lampy przednie. To zdjęcie zostało wykonane 14 stycznia, razem ze zdjęciami pokazującymi proces dorabiania plandeki do Żuka A11B:

W trakcie „warsztatowego szaleństwa”, niejako przy okazji innych przeróbek, poprawiłem też Ursusa. Nie rozbierając go, a napuszczając spirytus w przednie lampy, udało mi się wyciągnąć z nich (bez uszkodzeń) przezroczyste ich klosze. Następnie pomalowałem wnęki w lampach srebrną farbą i klosze (wykonane w kształcie maleńkich grzybków) wcisnąłem z powrotem w lampy. Operacja była dość trudna i ryzykowna, jednak efekt jest widoczny na pierwszy rzut oka. (Proszę porównać to zdjęcie ze zdjęciem ze starszego opisu modelika)  

Czy warto waloryzować stare modele? Myślę, że jednak TAK. Zanim do mojego „warsztatu”, w połowie września trafił opisany tu powyżej Citroen 2CV, na przełomie roku trafił do niego jego rówieśnik, który też ma 30 lat, a wykonała go ta sama firma. Kupiony w grudniu 1986 roku w sklepie z zabawkami przy ul. Brzeskiej Mercedes-Benz 190E firmy Solido (w mojej kolekcji model nr 33) prze długi czas mnie zadowalał. Nie pamiętam, czy wyciągnąłem go z pudła, w którym „leżakuje” również Citroen jeszcze w grudniu, czy później, ale od dłuższego czasu nosiłem się z zamiarem poprawienia go, albo zstąpienia innym, lepszym modelem. Jednak za każdym razem, kiedy go oglądałem nie bardzo miałem pomysł co, a zwłaszcza jak w nim poprawić.  

Ponieważ przeróbki, jakie robiłem na przełomie roku były dość trudne (zwłaszcza Wołga i Żuk), przy okazji postanowiłem zabrać się też za Mercedesa, którego do tej pory zawsze odkładałem:  

Najpierw poprawiłem to, czego zawsze najbardziej się obawiałem. W oryginale, w modeliku atrapa była zbyt gruba i za bardzo wystawała z nadwozia. Modelik (tak samo zresztą jak Citroen) jest „zamykany” atrapą. Po wysunięciu jej z nadwozia, podwozie można wyjąć i rozebrać cały modelik.  

Wyciągnąłem więc atrapę i trochę nożykiem modelarskim, a trochę pilnikami spiłowałem ją od strony wewnętrznej tak, aby nie uszkodzić zewnętrznej chromowanej powierzchni. Następnie przerobiłem „zamek” w podwoziu tak, aby atrapa po ciśnięciu była ustawiona pod właściwym kątem, zaś jej górna krawędź pokrywała się z powierzchnią maski. W tak poprawionej atrapie zamontowałem też jedną z kupionych klika lat temu na giełdzie foto-trawionych „gwiazd” Mercedesa. 

Modele Mercedesa-Benz 190E były produkowane przez Solido w kilku wersjach. Starsze bywały na kołach, jakie pierwotnie miał Citroen. Miały też normalny zwykły zderzak przedni. Późniejsze (zwłaszcza z serii Solido Hi Fi) miały przedni zderzak ze spojlerem, oraz spojler na klapie tylnej. Mi w 1986 roku trafiła się dość dziwna „przejściówka”, ze spojlerem z przodu i bez spojlera z tyłu, na dwuczęściowych kółkach imitujących „alufelgi”. Cóż, w tamtym czasie cieszyłem się bardzo, że modelik udało mi się zdobyć.

Od razu po zakupie pomalowałem w nim przedni spojler na kolor nadwozia, a wnętrza felg na srebrno, „wąskie listwy” (znawcy wiedzą o co chodzi) cieniutkim paskiem na czarno, pomalowałem też migacze i lampy tylne. Jednak pomimo tych wszystkich zabiegów, modelik nie do końca dobrze wyglądał.

Oglądając zdjęcia w Internecie doszedłem do wniosku, że przedni spojler, a właściwie zderzak, jest w stosunku do nadwozia za szeroki i postanowiłem go nieco zwęzić, przerabiając jego boczne powierzchnie.  

W modeliku zmyłem też srebrną farbę jaką były pomalowane powierzchnie pod szybkami reflektorów i nakleiłem na nie wycięte z błyszczącej srebrnej folii imitacje odbłyśników. Powinienem jeszcze pomalować maleńkie paski między nimi szarą farbą, jednak na razie tego nie zrobiłem.

Po poprawkach przodu zabrałem się za tył:  

Lampy tylne zostały pomalowane w modeliku bardzo dawno temu i postanowiłem je tylko „dopieścić”. Nożykiem modelarskim, a właściwie opisywanym tu kilkakrotnie nożykiem „piłką” , poprawiłem rowki między lampami a karoserią. Wyciąłem też maleńki rowek oddzielający klapę bagażnika od listwy oświetlenia tablicy rejestracyjnej. W rowki między lampami a karoserią napuściłem czarnej farby, pomalowałem też listwę nad tablicą.

Z tyłu też postanowiłem poprawić podwozie. W miejscach, gdzie plastikowa, widoczna z zewnątrz, płytka podwozia przylega do tylnych błotników, były szczeliny. Na szczęście plastik, z którego wykonano podwozie dał się kleić zwykłym klejem modelarskim, nakleiłem więc na płytkę podwozia cieniutkie czarne paseczki z innego plastiku. Całość po dopasowaniu i wyschnięciu dopiłowałem. Na koniec pas pod tylnym zderzakiem też pomalowałem na czerwono. Tak wykończony tył miały co prawda nowsze Mercedesy „na szerokich” listwach, ale cóż, nie miałem innego pomysłu, jak poprawić tył modelika, aby dobrze komponował się z wyposażonym w spojler przodem.                   

Opis dorabiania „od zera” chromowanego lusterka do pokazanego w albumie (po prawej stronie) rajdowego Mercedesa 230 SL zamieszczę tu przy innej okazji. (Jak już wspomniałem, ten wpis byłby po prosty zbyt długi)

Za to teraz garść informacji niejako „z ostatniej chwili”: 

Kiedy kilka lat temu pokazywałem na tym blogu cały proces dorabiania atrapy do modelika Chevrolet Camaro. Kiedy skończyłem przeróbkę, nie miałem zdrowia jej „dopieścić”. Kilka dni temu wieczorem wyciągnąłem z gablotki modelik i postanowiłem dorobić „kratkę” na atrapie. Pamiętałem, że zaraz po wykonaniu przeróbki wydrukowałem sobie taką kratkę na naklejce adresowej. Odnalazłem ją szczęśliwie w teczce, w której trzymam wydruki tablic rejestracyjnych i inne tego rodzaju rzeczy. Była dość głęboko, bo zrobiłem ją kilka dobrych lat temu, ale na wydruku było kilka takich kratek. Późnym wieczorem wyciąłem jedną i nakleiłem na dorobioną atrapę. Do operacji zużyłem kilka naklejek, bo nie wszystko od razu poszło dobrze. Z ostatniej próby jestem zadowolony:

131. Chevrolet 16

Teraz modelik tak samo, jak inne pokazane powyżej, można już schować do oryginalnego pudełka

pozdrawiam

252. Legendy motoryzacji „w zastępstwie” (cz.1) – Fiat 500 L

Równowaga w wydatkach musi być. Tym razem zupełnie się „nie szarpnąłem”. Na ostatnią giełdę w gimnazjum na Conrada, która obyła się tam 14 czerwca, wybrałem się bez specjalnych planów zakupowych. W ogóle zastanawiałem się, czy tam pojechać.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Opisywany ostatnio Bentley S2 trochę mnie kosztował, a w piątek wieczorem (a więc właściwie na dzień przed giełdą) kończyła się aukcja modelika, na który od dłuższego czasu polowałem. Cotygodniowe zakupy zrobiłem więc dość szybko i na 10 minut przed końcem aukcji wpadłem do domu. Na modelik postawiłem 81 zł i miałem zamiar licytować jeszcze o kilka złotych wyżej, ale już nie zdążyłem. Zostałem przelicytowany i modelik kupił ktoś inny. Swoją drogą 82 złote, nawet za bardzo rzadki modelik, ale bez opakowania, to jednak drogo, więc z przegraną się pogodziłem i w niedzielę rano pojechałem na giełdę. Po cichu liczyłem na to, że może uda mi się trafić widzianą na poprzedniej giełdzie furgonetkę (za 40 złotych). Furgonetki jednak nie było.

Zaraz przy samym wejściu stało stoisko znanych mi od lat kolegów. Mieli na nim kilkadziesiąt starszych nieco modeli, w tym jeden, który kilka giełd temu miałem nawet zamiar kupić ( też za 40 złotych), jednak postanowiłem najpierw obejrzeć pełną ofertę wystawionych na giełdzie modeli.

Czerwcowa giełda była zazwyczaj dość spora, jednak tym razem była znacznie mniejsza i mniej ciekawa niż marcowa. W trakcie „obchodu” nie spotkałem tam niczego naprawdę mnie interesującego. Toteż zająłem się sprawą, do której dnia poprzedniego się przygotowałem. Otóż w trakcie ostatnich kilku lat, na giełdzie, czy na Allegro udało mi się kupić kilka modeli z serii „Kultowe Auta PRL” w okazyjnych cenach. Były to modele, których z takich, czy innych względów nie kupiłem w kiosku, kiedy się ukazały. Do modeli tych nie miałem gazetek. W sobotę wieczorem, wyciągnąłem moje wszystkie gazetki od „Kultowych Aut PRL” i spisałem sobie na kartce brakujące numery.

Nie, nie jestem specjalnym entuzjastą tych gazetek i nie raz pisałem o ich niezbyt wysokim poziomie merytorycznym, jednak skoro zostawiłem sobie wszystkie gazetki do modeli kupowanych w kioskach, dokupiłem na poprzednich giełdach kilka brakujących, postanowiłem uzupełnić moje ich zbiory, korzystając z okazji, że nie miałem „na oku” żadnych modeli, zaś na giełdzie gazetki można niedrogo kupić. Na jednym ze stoisk jeszcze na początku „obchodu” trafiłem pierwszą.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Kosztowała 1 złoty, więc nie było sensu się targować.  Zaś już po „obchodzie” i stwierdzeniu, że żadnego modelika raczej nie kupię, podszedłem do stoiska, na którym oprócz sporej liczby modeli, leżała cała gruba sterta gazetek. Wyjąłem z kieszeni kartkę, na której miałem spisane numery i po kolei „wygrzebałem” je ze sterty. Za kolejnych 6 gazetek zapłaciłem „hurtową” cenę 5 złotych.

Po zakupie gazetek i dwukrotnym „obchodzie” właściwie mogłem już wracać do domu. Wychodząc, zajrzałem jeszcze na stoisko kolegów, od którego zacząłem „obchód”. Po raz kolejny wziąłem do ręki pudełko z modelikiem, który oglądałem na samym początku. Była godzina 12 i koledzy właśnie się pakowali. Nie pamiętam, czy pytałem ich o cenę, czy zaproponowali ją sami, była naprawdę atrakcyjna, więc wyjąłem 30 złotych i zapłaciłem.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Dlaczego właściwie kupiłem modelik samochodu, którego inny modelik mam w kolekcji od dawna?

Pierwszy model absolutnie kultowego samochodu, jakim niewątpliwie był Fiat 500, kupił mi kolega z pracy w Rzeszowie, w 2000 roku. Biały modelik Fiata 500 z 1957 roku nie był tani. Modelik francuskiej firmy Solido (pokazany w albumie obok) kosztował wówczas 40 złotych. Miał też wadę, którą na szczęście udało się usunąć. (Wyklepania wymagał pas dachu nad przednią szybą.) Aby lepiej wyglądał pomalowałem w nim też ramki okien bocznych srebrną farbką. Jednak z jego wyglądu nie byłem do końca zadowolony.

Dokładnie 10 lat temu wakacje spędzaliśmy w Wiśle, skąd na jedną z wycieczek wybraliśmy się do Cieszyna. Tam po czeskiej stronie, przy rynku trafiłem do sklepu modelarskiego, w którym był duży wybór niezbyt drogich modeli (miedzy innymi firmy Hongwell). Kupiłem wtedy od razu 4 modele: 3 modele samochodów wówczas współczesnych, zaś jako czwarty (ostatni) wybrałem właśnie Fiata 500L. Choć wtedy jeszcze dość rygorystycznie podchodziłem do zasady niedublowania modeli w kolekcji i nie kupowania kolejnego modelika samochodu, który już w kolekcji jest, wyjątek zrobiłem. Dlaczego? Bo Fiat 500L, to samochód z roku 1968, a więc różniący się wyglądem od pierwotnej wersji z 1957 roku. Ponadto 500L pod względem wyglądu był chyba najciekawszą odmianą auta, z uwagi na zderzaki z „balkonikami”, jakie były modne w latach 60-tych.

Modelik Hongwell  (też pokazany w albumie obok) kosztował już znacznie taniej, 17 zł. Kiedy go zobaczyłem w sklepiku w Czeskim Cieszynie bardzo mi się spodobał i postanowiłem poszerzyć moje zbiory fiatów i uzupełnić kolekcję również o późniejszą i najciekawszą wersję Fiata 500. Modelik, o ile dobrze pamiętam, nie był w mieszkaniu specjalnie prezentowany, bo „nowej gablotki” wtedy jeszcze nie było, a stara witryna „pękała w szwach”. Po niewielkich poprawkach trafił do pudła nr 7. (Pudła w szafach w których trzymam modele też są ponumerowane, aby łatwiej było mi znależć jakis dawno temu kupiony model.)

W ubiegłym roku, a może troszkę wcześniej, na fali różnych przeróbek i poprawek autek z serii „Kultowe Auta PRL”,  wyciągnąłem z pudła nr 4 stary, biały modelik Fiata 500 z 1957 roku, firmy Solido. Zmyłem srebrną farbę z ramek szyb bocznych, ramki wokół okien w drzwiach przednich oskrobałem z białej farby (jaką cały jest pomalowany), dopieściłem je nieco i pomalowałem japońskim pisakiem ze srebrną olejną farbką. Ramki wokół pozostałych okien pomalowałem czarną farbą. Wymontowałem też lampy przednie, oczyściłem elementy z wypływek i zamontowałem jeszcze raz. Zrobiłem zdjęcie modelika i zastąpiłem stare zdjęcie na blogu (w albumie „Włoszczyzna – Fiat”). Przy okazji obejrzałem po raz kolejny czerwony modelik 500L – Hongwell. Wtedy też chyba doszedłem do wniosku, że nad tym ostatnim nie ma sensu się pastwić, tylko ewentualnie zastąpić go nowszą wersją lub innym bardziej „markowym” modelem.

Na Allegro w ciągu ostatnich dwóch lat pojawiały się różne modele Fiata 500. Jednak Minichamps jest drogi i jego zakup jako kolejnego Fiata 500 wykluczyłem. Zastanawiałem się głównie nad zakupem modelika włoskiej firmy Brumm, bo ten „chodził” w rozsądnych cenach 30-40 zł. Jednak po dokładniejszej analizie zdjęć w Internecie wychodziło, że niemal wszystkie modeliki Brumm mają wadę technologiczną: Widoczny na tylnym błotniku ślad podziału formy, który jeszcze 15 czy 20 lat temu można było „z płaczem” zaakceptować, jednak dziś dość mocno razi, zwłaszcza w modeliku „gablotkowym” i typowo kolekcjonerskim, a nie z taniej serii gazetowej, gdzie też już praktycznie nie występuje.

Jakiś rok temu na jednej z giełd, znani mi od wielu lat koledzy mieli do sprzedania całkiem ładny modelik Fiata 500L (w gablotce). Był już koniec giełdy, ja trechę wtedy wydałem, zaś koledzy właśnie się pakowali. Chcieli za modelik 40 zł, więc umówiłem się, że przywiozą go na następną giełdę. Nawet nie zapamiętałem marki producenta, zapamiętałem tylko, że modelik był ładny. Na następną giełdę koledzy modelika nie przywieźli i właściwie o sprawie zapomniałem.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

I właśnie na ostatniej giełdzie udało się zpomnianą transakcję wreszcie sfinalizować. Modelik jest naprawdę ładny i w zupełności mnie zadowala. Kupiłem go w oryginalnym, niezniszczonym opakowaniu. Producentem modelika jest niemiecka firma Starline, której siedzibą jest Norymberga, miasto wielce dla modelarstwa samochodowego zasłużone. W ostatnich latach Fiat 500L tej firmy, w przeciwieństwie do wielu jej innych (raczej niechodliwych) modeli, pojawiał się na Allegro nader rzadko. Moją świeżą zdobycz kupiłem więc właściwie za pół ceny. Atrakcyjniejsze modele firmy Starline, do których 500L niewątpliwie należy kosztują średnio ok 55 zł, do tego należy zazwyczaj doliczyć koszt przesyłki.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Fiat 500 to samochód absolutnie kultowy. Obok niemieckiego Volkswagena 1200 „garbusa”, francuskich Citroena 2CV i Renault 4, angielskiego Austina Mini, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i naprawdę ważnych w historii motoryzacji pojazdów, produkowanych po wojnie na masową skalę. To także bezpośredni poprzednik Fiata 126, a więc znanego nam wszystkim doskonale „malucha”. Dlatego Fiat 500, a właściwie jego dobrze wykonana miniaturka jest obowiązkową pozycją w zbiorach każdego szanującego się kolekcjonera.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Na zdjęciu na samej górze pokazałem go obok innej legendy motoryzacji Citroena 2CV z roku 1949. Tak się złożyło, że modelik tego ostatniego kupiłem dwa tygodnie później i podobnie jak prezentowane tu „czerwone cacuszko” również w „zastępstwie” za inny model. Ale to już chyba historia na następny wpis.

pozdrawiam

 

P.S.

Dokładnie 1 lipca udało mi się zarejestrować taki oto obrazek na liczniku bloga. Taka okazja zdarza się nader rzadko, postanowiłem więc podzieliś się tą informacją z czytelnikami:

 

SONY DSC

 

SERDECZNIE DZIĘKUJĘ WSZYSTKIM, KTÓRZY ODWIEDZAJĄ MOJEGO BLOGA

I ZOSTAWIAJĄC TU ŚLAD USTANAWIAJĄ KOLEJNE REKORDY JEGO POPULARNOŚCI ! tort  

 

P.S. 12 lipca

Dziś odkryłem ciekawą stronę, na której można zobaczyć jak wyglądał oryginał:

 

Fiat 500L na Oldtimer TV