300. Pożegnanie i powitanie – Nowy nabytek 1:1

300 wpisów na blogu 2b

I chociaż nie będzie to wpis o modelikach, starałem się aby taki był. 

Zaraz, ale jak to się stało, że poprzedni wpis miał jeszcze niedawno numer 298, a teraz wypada „jubileusz” ? Otóż nadarzyła się okazja szczególna, warta „uwiecznienia” na blogu, a skoro się nadarzyła, to dobrze byłoby, aby wpis z tej okazji miał okrągły „jubileuszowy” numer. Ale jak to zrobić ? Początkowo, miałem zamiar dodać jeden „szybki” wpis np. reklamujący „odrodzoną” po raz kolejny „modelikową” giełdę. Później przypomniałem sobie jednak, że kiedy zakładałem „nowy” blog (pod tym adresem), na samym początku zamieściłem na nim krótki wpis „Witam w nowym miejscu”. Wpis ten nie został za-numerowany,  bo „stary” blog, z którego treści zostały przeniesione tutaj później, jeszcze istniał. Po migracji „powitalny” wpis nie dostał jakoś numeru, bo znajdował się miedzy ostatnimi wpisami jeszcze ze „starego” bloga.

Olśniło mnie więc i nadałem „powitalnemu” wpisowi na WordPress zgodny z kolejnością numer, bo przecież bloga miniauto-43 (założonego jeszcze na Onet.pl) od prawie 2 lat już nie ma. Następujące po nim wpisy prze-numerowałem i tym sposobem mamy oto kolejny „okrągły jubileusz”

Ale do rzeczy:

Dobrych kilka lat temu zacząłem rozglądać się po rynku motoryzacyjnym i powoli przymierzać się do ewentualnej zmiany auta. Doszedłem do wniosku, że córka dorasta, pies się starzeje i duży rodzinny samochód nie będzie nam już potrzebny. Moje zainteresowanie wzbudził mały Volkswagen Up! W trakcie noworocznej wyprzedaży rocznika wybrałem się do salonu, gdzie obejrzałem auto i przymierzyłem się do niego. W innym salonie obejrzałem też bliźniaczą Skodę Citigo. Samochód spodobał mi się i nawet jakiś czas później pojechałem nim na jazdę próbną.  Nie było jednak wtedy żadnej „palącej potrzeby” bo moja Astra sprawowała się dobrze, więc na oględzinach Up’a się skończyło.

Dokładnie 3 lata temu w grudniu „znalazłem” na Otomoto wyglądającą na całkiem rozsądną ofertę sprzedaży „prezentacyjnego” egzemplarza samochodu Astra J sedan z przebiegiem 3 tys km. Pokazałem zdjęcia auta mojej mamie, która wówczas jeszcze żyła. Samochód bardzo się jej spodobał i nawet trochę namawiała mnie do jego zakupu. W tym aucie byłem powiem szczerze „trochę zakochany”. W Black Weekend kilka lat temu wybrałem się nawet do salonu i odbyłem jazdę próbną, po której nieco ochłonąłem. Cóż Astra jak Astra, choć z zewnątrz i w środku prezentowała się znakomicie, jeździła niemal dokładnie tak samo, jak moja starsza o 2 generacje, ale wyposażona w podobny silnik. Samochód z silnikiem 1,6 o mocy 105 KM wydawał nawet prawie identyczne odgłosy co mój, a komfort wcale „nie powalał”.  Auto podobało mi się, ale zwyciężył rozsądek. Samochód był od mojego dokładnie 10 cm szerszy, 0,5 metra dłuższy i …. cięższy o 250 kg. Moją „miłość” do Astry J w wersji sedan udało  mi się za to „uwiecznić” w postaci modelika (opisanego zresztą na tym blogu).

Później nastąpił opisywany zresztą tutaj ciąg wydarzeń, który pokrzyżował moje marzenia i plany. W marcu 2017 roku zmarła moja mama. Uporządkowania wymagał nie tylko dom po niej (a pracy było co niemiara) ale i sprawy spadkowe (w końcu mam też siostrę, która co prawda mieszka nad Atlantykiem, ale mam). Moja dotychczasowa Astra służyła mi dalej dzielnie w trakcie załatwiania tych wszystkich spraw i wciąż sprawowała się bardzo dobrze. Kiedy to, co trzeba było załatwić zostało załatwione, późną jesienią ubiegłego roku najpierw zachorowała, kilka tygodni później zmarła moja teściowa. Sytuacja znów się zmieniła, a ja nie miałem głowy do zajmowania się zmianą auta.

Kiedy wydawało się, że już wyszliśmy na prostą, na początku marcu córka wyjechała na „erasmusa” do Berlina i znów nie było czasu na wycieczki po salonach. Dotychczasowy samochód jeździł i co prawda okazywał już oznaki zużycia, ale „dawał radę”.

Rok temu zepsuł się zawór EGR, ale że zaciął się w pozycji „zamknięty” i tylko paliła się kontrolka na zestawie wskaźników, z awarią jeździłem ponad miesiąc zanim go wymieniłem.  W maju tego roku nagle przestała działać klimatyzacja. Naprawa kosztowała 500 zł, ale przed latem było warto to zrobić. W połowie lipca pękła lewa sprężyna z przodu i trzeba było wymienić całe kolumny przedniego zawieszenia za 900 zł. Niedługo potem, a właściwie w trakcie tej naprawy (mój mechanik założył złe, za wysokie sprężyny i wymieniał je jeszcze raz) coś złego zdarzyło się z silnikiem. Zaczął szarpać na wolnych obrotach. Ponieważ awaria nastąpiła tuż przed urlopem, na 4 dniowy (bardzo udany zresztą) pobyt w hotelu Omega w Olsztynie pojechaliśmy pociągiem. Nie chciałem ryzykować i auto zostawiłem w Warszawie. Zresztą dzięki zniżce „seniora” jaka mi w PKP przysługuje, bilety kosztowały tylko 2x po 90 zł , podróż pociągiem Intercity nie była długa, a komfortowa. Na miejscu samochód okazał się zupełnie niepotrzebny, więc gdybym nim pojechał może zaoszczędziłbym na benzynie 10 – 15 zł , a nerwów bym stracił co niemiara.

W okrągłą 12 rocznicę odbioru Astry z salonu, 1 sierpnia z Berlina wróciła już na stałe moja córka. Ja zająłem się pomocą w urządzaniu się jej. W tym czasie samochód trafił na kilka dni do warsztatu. Mój mechanik jednak się poddał. Sprawdzał to i owo, ale niczego nie wymienił nie wziął też za próby usunięcia usterki żadnych pieniędzy.

Jeszcze w lipcu, w trakcie dwukrotnej naprawy sprężyn, wygrzebałem na Otomoto dość rozsądną ofertę samochodu Skoda Fabia z silnikiem 1.0 o mocy 75KM. Salon który auto oferował, leży w pobliżu mojej codziennej drogi do pracy, więc do niego wpadłem. Na miejscu bardzo miły sprzedawca (notabene rówieśnik mojej córki) oznajmił, że ma taki samochód, ale z instalacją gazową. Rozważałem nawet jego zakup, ale na przeszkodzie stanęła jednak cena. Można było co prawda wziąć auto z kredytem 50/50. Ale rata za spłatę „drugiej” połowy wartości była rozłożona na 3 lata  i wynosiła ok 780 zł miesięcznie.

Fabia 3

Oferta była dość atrakcyjna, bo choć rata nie była mała, po zakupie auta mógłbym zaoszczędzić ok 300 zł miesięcznie na „gazie”. Jednak po spłacie samochód byłby de facto o 4 tys zł droższy niż jego formalna cena zakupu. Nie to jednak ostatecznie mnie powstrzymało. Przed zakupem powinienem się dokładnie przebadać „pod kątem kredytu”. 3 lata to w moim wieku kawał czasu i powinienem sprawdzić jaki jest stan mojego zdrowia, zanim na kredyt się zdecyduję.

W trakcie wizyty w salonie pożegnałem się też już ostatecznie z ewentualnym zamiarem zakupu Skody Citigo. Dowiedziałem się, że auto oferowane tylko z silnikiem 60 KM, jest niezbyt atrakcyjne cenowo. Od stycznia 2020 będzie dostępne tylko jako samochód elektryczny, a więc wiadomo, że będzie kosztowało majątek.

Do salonu podjechałem Astrą tuż przed drugą wymianą sprężyn (ze złymi jeździłem raptem 3 dni) ale przód auta był o 5 cm za wysoko i auto nie nadawało się oględzin, w trakcie których oszacowano by kwotę, jaką dostałbym w rozliczeniu przy zakupie Skody.

Astra co prawda zaliczyła już ciąg usterek, ale jeździła. W sierpniu pojechaliśmy nią 2 razy na wycieczki do Rawy Mazowieckiej i raz nad Liwiec. Po zrobieniu jednej z dłuższych tras poszarpywanie silnika na wolnych obrotach ustało. Nawet kiedy silnik pooszarpywał, obroty „trzymał” i wystarczyło dodać lekko gazu, a przy ok 1200 obr/min poszarpywanie ustawało. Poza tym samochód normalnie jeździł. W trakcie wycieczki nad Liwiec postanowiłem go nieco „przegonić” i na nowej obwodnicy Marek rozpędziłem go na chwilę do 160 km/h. Zapewne poszedłby więcej, bo „pod pedałem” było jeszcze sporo luzu, ale obok siedziała żona i niestety przy tej prędkości próbę „pogonienia” musiałem szybko zakończyć.

We wrześniu, kiedy zrobiło się chłodniej, znów się pojawiło poszarpywanie na wolnych obrotach. Samochodem cały czas dojeżdżałem do pracy ok. 62 km dziennie. W trakcie jazdy auto normalnie się zachowywało, gorzej było na skrzyżowaniach i w korkach. Toteż jak ognia unikałem jazdy po mieście, a do pracy jeździłem trasą S8.

W połowie września wybrałem się do poleconego przez kolegów z pracy warsztatu w Ożarowie Mazowieckim. Warsztat sprawdził auto, przeczyścił wymieniany w grudniu zawór EGR, zainkasował 220 zł i znów z usterką sobie nie poradził. Wyglądało więc na to, że auto trzeba zaprowadzić do autoryzowanego serwisu, bo normalne warsztaty nie są w stanie go dobrze naprawić. Po tej ostatniej próbie przejechałem ok 4 tys km i chociaż nic złego się specjalnie nie działo, miałem świadomość, że samochód już swoje odsłużył i nawet jeśli coś się w nim zepsuje, nie mogę mieć do niego pretensji.

Miałem też w pamięci słowa mojego drugiego szwagra, który w ośrodku badawczo-rozwojowym Forda koło Kolonii przepracował wiele lat. Powiedział mi (gdzieś w latach 90-tych) , że samochody klasy kompakt, czyli auta segmentu C (niższej klasy średniej) takie jak Golf, Escort, Focus czy Astra są projektowane na 12 lat i 200 tys. kilometrów przebiegu. A moja Astra taki wiek właśnie osiągnęła, a przebieg miała nawet większy.

Na to wszystko nałożyła się sytuacja w pracy. Od powrotu z urlopu praktycznie cały czas jestem zestresowany, bo pracy jest tyle, że czasem muszę nawet dłużej zostawać. Moja firma notuje w ostatnich latach kilkunastoprocentowe wzrosty obrotów, co przekłada się bezpośrednio na obciążenie pracowników. Dlatego uznałem, że szarpanie się dodatkowo z dojazdami starym, wysłużonym samochodem jest „ponad moje nerwy”. Dlatego zaraz po Świecie Zmarłych znów zacząłem przeglądać oferty na Otomoto. Pierwszy wybór padł na samochód Skoda Fabia.

fabia3

W sobotę 9 listopada wybraliśmy się z żoną do salonu przy Grochowskiej. Żona nie była specjalnie przekonana do całej planowanej operacji. Ale cóż, na wizytę w salonie dała się namówić. Nie oglądaliśmy w nim żadnego samochodu, bo takowego w salonie nie było (były za to tylko droższe modele). Porozmawialiśmy z miłą panią, która przedstawiła nam ofertę finansowania w różnych wariantach . Wtedy też okazało się, że oglądana przeze mnie w sierpniu Skoda Fabia z silnikiem 75 KM nie jest już w ogóle oferowana. Umówiliśmy się więc na jazdę próbną tym, na co byłoby nas stać.

W kolejną sobotę 16 listopada miałem pierwotny zamiar skorzystać po raz kolejny ze  zniżki „seniora” na pociąg  Intercity i wybrać się na targi Hobby do Poznania. Zamiar ten jednak porzuciłem, bo o godz. 11 zjawiliśmy się w salonie skody, gdzie na godzinę dostaliśmy kluczyki do samochodu Skoda Fabia z silnikiem 60 KM.

Autem ruszyliśmy sami z żoną najpierw po Grochowie, później pojechaliśmy Trasą Łazienkowską z Ronda Wiatraczna do stacji metra Politechnika. Po mieście Skoda „dawała radę”, jednak już w trakcie szybszego przejazdu przez Most Łazienkowski zauważyłem, że auto przy ok 100 km/h, na 5 biegu, praktycznie nie reaguje na pedał gazu. Przy akademiku Riwiera zawróciliśmy i po praskiej stronie pojechaliśmy Wałem Miedzeszyńskim, a stamtąd na estakady wychodzące z Mostu Siekierkowskiego w stronę Rembertowa. Na nich udało mi się rozpędzić auto do 135 km/h. Samochód jechał, ale w środku stał się nieprzyjemnie hałaśliwy.

Reasumując auto z najsłabszym 3 cylindrowym silnikiem benzynowym nadawało się do miasta, ale na trasę już niekoniecznie, a do „zagazowania” moim zdaniem wcale, chociaż Skoda oferuje taką opcję, za dość korzystną dopłatą ok 2 tys. zł. Poza tym, aby samochód naprawdę „jechał i dawał radę” obroty silnika trzeba było utrzymywać w zakresie 3 – 4 tyś obrotów/min, a więc o co najmniej 500 a nawet do 1 tyś obrotów/min wyżej niż w moich poprzednich autach, które miały silniki 4 cylindrowe.

Po powrocie, w salonie porozmawialiśmy o ostatecznej ofercie. Była korzystniejsza niż lipcowa, a auto było „wypasione”, miało nawet aluminiowe felgi i fabryczne radio (była to wersja Ambition). Jednak oferta nas nie zachwyciła i trzeba było poważnie się nad nią zastanowić.

Z salonu Skody na Grochowie pojechaliśmy wprost do najbliższego salonu Fiata przy Ostrobramskiej. Chciałem żonie pokazać nowe Tipo. Wcześniej nie brałem pod uwagę zakupu tak dużego auta, ale w salonie samochód żonie bardzo się spodobał. Spodobał się jej też pastelowy czerwony kolor, do którego Fiat nie wymaga dopłaty (w skodzie za taki kolor trzeba dopłacić 1200 zł). Niestety było trochę przed godziną 14. i choć salon czynny był do 16. obecny w nim sprzedawca zupełnie nie był rozmowny.

Zaczęliśmy rozważać możliwość zakupu auta w wersji sedan, bo takie Tipo jest po prostu najtańsze. W końcu dlaczego nie ? Samochód do miasta nie jest nam właściwie potrzebny. 15 września w Warszawie uruchomiono kolejny odcinek 2 linii metra. Teraz mamy z mieszkania do wejścia do metra mniej więcej tyle, co z wejścia do metra na peron. Po co więc nam mały, słaby, typowo miejski samochód. Żona już od dawna dojeżdża do pracy metrem, a ja kiedy potrzebuję coś załatwić w centrum miasta, kupuję 20 minutowy bilet za 3,40 zł i po 15 minutach wysiadam pod Pałacem Kultury.

W środę 20 listopada mieliśmy do załatwienia sprawę w kancelarii notarialnej na Starym Mieście. Żona ma kartę miejską, a ja za 15 zł kupiłem sobie bilet ważny 24 godziny na wszystkie linie. Z kancelarii pojechałem do salonu Opla przy Połczyńskiej, w serwisie którego od kilku lat wymieniałem olej w samochodzie. Tam obejrzałem Corsę 1,2 i porozmawiałem ze sprzedawcą. Później poszedłem do salonu Fiata, który jest obok. Niczego jednak nie załatwiłem, bo musiałem szybko podjechać do centrali mojej firmy, gdzie kolega, z którym przez blisko 20 lat współpracowałem o godz. 14. zorganizował dość „huczne pożegnanie” z okazji przejścia na emeryturę. Na pożegnanie to po prostu nie wypadało mi nie pojechać. Z centrali pojechałem autobusem z powrotem na Połczyńską, tym razem już tylko do salonu Fiata.

Porozmawiałem ze sprzedawcą, obejrzałem po raz kolejny samochód i zapytałem o jazdę próbną. Sprzedawca dał mi kluczyki do zielonego Tipo z napisem „jazda  testowa”.  Pojechałem sam, najpierw Połczyńską w kierunku Mor, a następnie wjechałem na trasę S8 i autostradę A2, na znany mi z codziennych dojazdów do pracy odcinek do węzła Pruszków. Po zjeździe z autostrady pojechałem w kierunku mojej firmy i na chwilę wjechałem w ślepą uliczkę, na której zatrzymałem auto. Włączyłem lampkę , aby nieco zapoznać się z jego wnętrzem. Samochód był wyposażony w 4 cylindrowy silnik benzynowy o mocy 95 KM (dokładnie taki sam jak bazowa wersja, którą byłem zainteresowany) ale miał 6 biegową skrzynię. Pomyślałem cóż, to przecież „testówka” i musi być „wypasiona”.

Autem jechało mi się bardzo dobrze. Od razu na samym początku wyłączyłem radio, aby posłuchać silnika. Auto przy prędkości do 130 km/h było ciche. Nie było w nim słychać ani silnika, ani odgłosów oporu powietrza. (Samochód ma współczynnik oporu aerodynamicznego 0,29, co tym segmencie jest bardzo dobrym wynikiem). Po powrocie do salonu zwróciłem uwagę sprzedawcy, że testowany samochód miał 6 biegów, a mnie interesuje przecież  wersja podstawowa.  Wtedy sprzedawca zaprosił mnie do granatowego fiata w podstawowej wersji wyposażenia i oznajmił: „niech pan zobaczy, ten też ma skrzynię „szóstkę”, każdy ma”. Później dostałem od niego namiary do kolegi od aut używanych i umówiłem się na oględziny Astry.

W kolejną, trzecią już sobotę z rzędu, 23 listopada znów pojechaliśmy z żoną do salonu samochodowego. Tym razem na wycenę Astry. Nie były to jednak pobieżne oględziny starego auta, jak w przypadku mojej poprzedniej (pierwszej) Astry. Podjechaliśmy kilkaset metrów na położoną obok salonu Opla stację diagnostyczną. Podobnie jak salony Opla, Fiata, Citroena i salon Kia należy ona do znanej w Warszawie firmy Carserwis. Astra pomyślnie zaliczyła ścieżkę diagnostyczną i nie rozpadła się. Oferowana za nią cena była dla mnie zadowalająca. Wróciliśmy więc do salonu. Tym razem żona wyciągnęła swoją kartę płatniczą i zapłaciła 1000 zł zaliczki za zarezerwowany już wstępnie samochód.

W środę 27 listopada znów wziąłem urlop. Miałem zamiar podjechać do Urzędu Dzielnicy Targówek autobusem, ale w końcu podjechałem Astrą. Po dwóch godzinach oczekiwania odebrałem nowe tablice rejestracyjne. Od czasu zakupu Astry dzielnica trochę się rozbudowała, a kolejki wydłużyły. Z urzędu wróciłem do domu, zabrałem z samochodu resztę rzeczy i wyruszyłem na ostatnią przejażdżkę moim stary autem. Po załatwieniu reszty formalności ok godz. 15 do domu wracałem już nowym:

Fiat Tipo 1b

Fiat Tipo II w bazowej wersji wyposażenia o nazwie Tipo (inne, wyższe wersje mają inne nazwy np. Pop) kosztował mniej niż kupiona ponad 12 lat temu Astra. W żadnym razie nie jest od niej jednak wyposażony gorzej. Nie ma tylko elektrycznych lusterek, które Astra miała, nie ma też chromowanych klamek we wnętrzu i malowanych na kolor nadwozia obudów lusterek. Podobnie jednak jak Astra ma manualną klimatyzację i elektryczne szyby z przodu. Ma też wyposażenie, którego Astra nie miała.

Fiat Tipo 2b

Ma kierownicę regulowaną w dwóch płaszczyznach, fabryczne radio z portem USB, komputer pokładowy, klapę bagażnika otwieraną również pilotem, a także 6 a nie 5  biegów. Dużą moim zdaniem zaletą samochodu jest benzynowy, 4 cylindrowy „znany i uznany silnik Fire” (jak napisano w prasie motoryzacyjnej ) o pojemności 1,4 litra i mocy 95 KM (Astra też miała silnik 1,4 o mocy 90 KM) Jest to silnik może nie najnowocześniejszy, ale dobrze sprawdzony w starszych modelach.

Obecnie w większości aut typu kompakt, nawet takich jak Opel Astra (K), Ford Focus czy nawet Skoda Octavia są stosowane jednostki 3 cylindrowe, z reguły o pojemnościach od 1.0 do 1.2 litra, a osiągające moce nawet do 140 KM (rzecz jasna z turbodoładowaniem). Silniki 4 cylindrowe przechodzą, co prawda do lamusa, ale w samochodach rodzinnych stosowane były praktycznie bez przerwy od ponad 100 lat ! Samochody klasy kompakt wyposażone w nowoczesne „ekologiczne” 3 cylindrowe jednostki przeważnie o pojemności 1 litra powstały niejako z silników 4 cylindrowych o pojemności 1,4 przez „obcięcie” jednego cylindra. Są mniejsze, lżejsze i prawdopodobnie tańsze w produkcji. Jednak na rynku są stosunkowo krótko. Ich osprzęt jest dużo bardziej skomplikowany, są też jak na swoją pojemność dość mocno „wyżyłowane”, a na określenie ich realnej trwałości jest jeszcze trochę za wcześnie. Miedzy innymi to skłoniło mnie do zakupu Fiata, bo jest to jeden z ostatnich „tradycyjnych” samochodów, który gdyby wydano książkę z serii „sam naprawiam” można by było obsługiwać samemu we własnym garażu.

A co do ekologii. Mój nowy samochód jest wyposażony w system start-stop, który jak na razie działa świetnie. Podczas postoju przed światłami auto nie emituje spalin ani hałasu, bo silnik po porostu nie pracuje. System można co prawda w razie potrzeby wyłączyć, ale takie auto (w stosunku do „normalnego”) ma z reguły wzmocniony rozrusznik i alternator oraz akumulator o zwiększonej pojemności, wiec skoro już taki system jest, niech działa.

Cała ta „motoryzacyjna ekologia” to zresztą po trosze „pic”, o czym przekonałem się rok temu. Zawór recyrkulacji spalin (EGR), który ma ograniczać emisję szkodliwych związków, jest zamknięty zarówno w trakcie pracy silnika na postoju, jak i pod większym obciążeniem. Otwiera się i pełni swoją rolę tylko przy częściowym obciążeniu silnika np. w trakcie równomiernej i spokojnej jazdy po autostradzie. A wtedy najczęsciej wiatr rozwiewa czystsze nieco spaliny po polach.  W trakcie jazdy po mieście praktycznie więc nie działa. Mogłem się o ty przekonać również namacalnie. Kiedy zawór się zepsuł, kontrolka sygnalizująca jego awarię w mieście się nie zapalała. Zapalała się dopiero po przejechaniu kilku kilometrów autostradą, przy stałej prędkości ok. 90km/h.

A teraz kawałek mojej prywatnej historii motoryzacji,  a w niej wszystkie auta, jakie od czasu uzyskania prawa jazdy użytkowałem:  

1979 – Polski Fiat 126p

Fiat 126p

(drugi samochód moich rodziców)

Tak, tak, z tym autem miał do czynienia chyba każdy dorosły Polak, a przynajmniej już na pewno każdy urodzony w PRL . Samochód pokazany powyżej nie był co prawda mój, ale często z niego korzystałem.

Chyba w 1975 roku , kiedy moi rodzice ochłonęli nieco po przeprowadzce z Żyrardowa do podwarszawskiego Piastowa, z inicjatywy mojej mamy założyli „książeczkę samochodową”. Trabant 601 Universal (jakim wtedy jeździli) miał co prawda 5 lat, ale wiadomo było, że zakup kolejnego nowego auta nie będzie już tak prostą sprawą, jak w jego przypadku. Bodajże w sierpniu 1979 roku, po wpłaceniu  kilkudziesięciu rat,  przyszło zawiadomienie, że „książeczka” moich rodziców została szczęśliwie wylosowana i samochód czeka na odbiór. Po odbiór auta pojechaliśmy z ojcem do Polmozbytu w Warszawie przy ul. 1 Sierpnia. W dużej sali stało do wyboru kilkadziesiąt „maluchów” w dostępnych tego dnia kolorach : „kość słoniowa”, albo „piasek pustyni”.  Chociaż Trabant też był pastelowo żółty, wybraliśmy  drugi z wymienionych kolorów.

Autem odbyłem 3 samodzielne wyjazdy na urlop. W 1982 roku pod namiot do Piecek koło Mrągowa. W 1984 roku też pod namiot do Okuninki koło Włodawy, a  w 1985 roku do Krasiczyna koło Przemyśla (gdzie FSO miało swój ośrodek wczasowy) . Za każdym razem rodzice zaopatrzyli mnie w odpowiednią ilość „kartek na benzynę” i dzięki temu udało się nie tylko odbyć urlopowe podróże, ale i też pozwiedzać trochę okolice. Malucha używałem czasem też w okresie, gdy miałem już swój własny samochód.

A to już bezpośredni poprzednicy FIATA TIPO :

1988 – Ford Escort 1.6 DC MR ’89

Escort 1b

 (mój pierwszy własny samochód)

15 listopada 1988 roku na plac w pobliżu Dworca Gdańskiego, gdzie w owym czasie stał barak, w którym mieścił się Urząd Celny (a gdzie obecnie  stoi centrum handlowe Arkadia) przyjechały wprost z Kolonii 2 lawety nowiutkich aut. Z jednej z nich zjechał mój pierwszy własny samochód. Jak stałem się jego posiadaczem opisałem przy okazji wspomnień o mojej karierze w FSO (pod koniec wpisu 155. smutny koniec historii).

Escort 2b

Zamieszczone powyżej zdjęcia zostały wykonane prawdopodobnie późną jesienią roku 1994, kiedy moja żona jeszcze nią nie była.

Escort 5b

Przełom sierpnia i września roku 1991 i moja „samochodowa podróż życia”. Z podwarszawskiego Piastowa na Lazurowe Wybrzeże. Na zdjęciu powyżej : Postój na „Drodze Napoleońskiej” gdzieś w Prowansji miedzy Grenoble a Cannes. Widoczna na zdjęciu jasna smuga u podnóża gór po drugiej stronie doliny to droga, którą pojechaliśmy chwilę później.

Escort 4b

Mój ojciec, który towarzyszył mi w tej wyprawie na tle poru w Nicei. Obok Ford Escort 1,6 DC wyposażony w wolnossący wysokoprężny silnik o pojemności 1,6 litra i mocy 54 KM.  (w drodze do Monte Carlo)

Escort 6b

Jesień 1991 . Pan inżynier konstruktor z FSO na kontrakcie w RFN. Wycieczka z Koblencji w górę rzeki Mosel do miasta Cochem, gdzie na wzgórzu, nad miastem góruje dobrze zachowany średniowieczny zamek (jak z bajki).

Escort 3b

Lato roku 1996. Oba auta razem przed domem moich rodziców. Jola trzyma na rękach kilkutygodniową Agnieszkę. Mój ojciec nie był estetą. W maluchu po kilkunastu latach eksploatacji zardzewiały felgi. Pomalował je więc ta samą farbą co bramę.

Fordem jeździłem przez 7 lat i 8 miesięcy. Przejechałem nim 143 tys. kilometrów. Średni roczny przebieg to 18650 km. Samochód sprzedałem w lipcu 1996 roku

I kolejny samochód (mój drugi)

1996 – Opel Astra 1.4 sedan MR’97

Astra

Lato roku 1998. Kiedy w markecie Tesco Aga wsiadła na rowerek, nie chciała już z niego zejść (nawet przy kasie).

Astra 0

Powrót „od dziadków” . Czasem zanim auto ruszyło dziecko już spało.

Astra 2

Rok 1999 i postój w drodze na urlop w Kołobrzegu.

Niestety dobre zdjęcia „pierwszej” Astry nie zachowały się. Ba, chyba w ogóle takowych prawie nie ma, bo przecież w tamtym czasie nie fotografowało się poczciwej Astry, a właściwie tylko  małą Agnieszkę.

Astra 1

Trzyletnia Agnieszka, a w tle jej „rówieśniczka” nasz Opel Astra 1.4 sedan z benzynowym silnikiem 1,4 litra o mocy 60 KM.

Astrą jeździłem przez 10 lat i 10 miesięcy. Przejechałem nią 193 tys. kilometrów. Średni roczny przebieg to 17815 km. Samochód oddałem w rozliczeniu za nowy.

I kolejny dobrze już znany ( chociażby z tego bloga)

2007 – Opel Astra Classic 1.4 Twinport

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Astrą Classic miała benzynowy silnik Z14XEP o pojemności 1,4 litra i mocy 90 KM. Jeździłem nią przez 12 lat i 4 miesiące. Przejechałem nią 223 tys. kilometrów. Średni roczny przebieg to 18081 km. Samochód oddałem w rozliczeniu za nowy.

Historia zakupu tego auta została dokładnie opisana tu :

33. Nowy nabytek, tym razem 1:1

 

Są chwile które warto uwiecznić! Tym razem całkiem przypadkiem nadarzyła się ku temu świetna okazja !

Kiedy pojechałem do salonu Carserwis po odbiór Fiata, Astrę zaparkowałem w pobliżu punktu sprzedaży samochodów używanych, na akurat wolnym kawałku  jezdni.

Fiat Tipo pożegnanie 1b

Po załatwieniu wszystkich formalności , z salonu sprzedawca zaprowadził mnie do dość obszernej sali, w której czekał na mnie mój kolejny nowy samochód (tym razem już czwarty). Kiedy brama wyjazdowa się uniosła, tuż za nią ukazała się Astra.

Fiat Tipo pożegnanie 2b

Dlatego poprosiłem sprzedawcę, aby na chwilkę wstrzymał „wydawanie” samochodu.

Fiat Tipo pożegnanie 3b

I już ostatnie pożegnalne zdjęcie po ponad 12 latach razem !

Fiat Tipo pożegnanie 4b

ŻEGNAJ ASTERKO !    WITAJ FIACIE ! 

pozdrawiam

 

P.S.

Pod 2  tygodniach przejechałem równy 1000 km . A osobom zainteresowanym autem, które wybrałem polecam ten zabawny trochę filmik:

 

4 myśli w temacie “300. Pożegnanie i powitanie – Nowy nabytek 1:1

    1. Witaj
      Okazja była naprawdę szczególna, bo nowy, prawdziwy samochód pojawia się w życiu raczej rzadko. Dlatego wykorzystałem okazję i ponumerowałem wpisy na nowo, ale teraz wszystko też się zgadza
      pozdrawiam

      Polubienie

  1. Panie Pawle, z samochodów, które brał Pan pod uwagę: Corsa, Fabia, Citigo to Tipo wydaję się wyborem najbardziej optymalnym. Ładny design, ciekawe rozwiązania, chociaż z tego co kojarzę plastiki lekko skrzypią nawet w nowych autach, ale nie czepiajmy się takiego szczegółu przy aucie jednak ,,budżetowym”.Pamiętam Pana wpis jak kupował córce telefon typu Iphone i stwierdziłem, że analityczny umysł bardzo pomaga w życiu. Co do mocy aut, o ile rozumiem silnik o mocy 60 KM w Citigo to w Fabii, która jest używana często też jako auto rodzinne to ,,kryminał”. Wyprzedzić jesteśmy w stanie bezpiecznie rower czy skuter, może jeszcze ciągnik, ale sam lata temu jako pasażer byłem uczestnikiem zdarzenia drogowego, gdzie mojemu znajomemu zabrakło mocy w aucie-Fiat Punto I 1.2,coś koło 60 KM mocy podczas wyprzedzania TIR-a, którego kierowca stwierdził, że nie puści sporo mniejszego auta. Skończyło się w rowie, bo z przeciwka jechał już inny samochód. Ktoś stwierdziłby-wina wyprzedzającego, bo źle obliczył odległość itp., ale na takiego kierowcę TIR-a nie mam bata. 90 KM to już jest moc gwarantująca dobre funkcjonowanie w trasie. Nie kupuję tłumaczenia auto tylko do miasta, bo każdemu zdarza się raz na jakiś czas jechać jakąś trasę i wtedy wiem co mówię. Zbliża się 2020 rok, są w nim dwie-20, więc trzymam kciuki za co najmniej 20 wpisów w roku 2020! Pozdrawiam,Imiennik.

    Polubienie

    1. Witam
      Cóż, życie pisze swoje scenariusze i zawsze wyjdzie to, co wyjdzie, a nie to co mieliśmy pierwotnie na myśli. Miał być najmniejszy z dotychczasowych samochodów, a wyszedł największy i to sporo większy od poprzedników.
      A co do bloga, to od jakiegoś czasu znów staram się na nim coś pokazywać. Możliwe, że będę miał teraz nieco więcej czasu, więc może coś skrobnę. Kiedyś udawało mi się robić krótkie treściwe wpisy, teraz jakoś nie. A co do materiału to z kilku ostatnich lat zebrałoby się go na jakieś 2 lata, bo przecież na blogu nie opisałem chyba ok 60 modeli, które od założenia bloga kupiłem.
      pozdrawiam

      Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s